امام صادق عليه السلام مىفرمايد: «هنگامى كه امام عليه السلام در شهر مكه ظهور مىكند و قصد حركت به كوفه را دارد، به نيروهايش اعلام مىكند كه كسى آب و غذا و توشه راه با خود برندارد. حضرت عليه السلام سنگ موسى عليه السلام را كه به وسيله آن دوازده چشمه آب زلال از زمين جوشاند، همراه دارد. در مسير راه هر جا توقف مىكنند، آن سنگ را نصب مىكند و از زمين چشمههاى آب مىجوشد. هر كس گرسنه باشد با نوشيدن آن سير مىگردد و هر كس تشنه باشد، سيراب مىشود.
تهيه آذوقه و آب بين راه سپاهيان به همين ترتيب است تا هنگامى كه به شهر نجف برسند؛ در آنجا با نصب آن سنگ، براى هميشه از زمين آب و شير مىجوشد كه گرسنه و تشنهاى را سير مىكند».(29)
امام باقر عليه السلام مىفرمايد: «هنگامى كه حضرت قائم عليه السلام ظهور مىكند، پرچم پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم و انگشتر سليمان و سنگ و عصاى موسى همراه او خواهد بود. پس به امر حضرت در بين سپاهيان اعلام مىشود كه كسى زاد و توشه براى خود و علوفه براى چهارپايان بر ندارد. برخى از همراهان مىگويند: او مىخواهد ما را به هلاكت بيندازد و مركبهاى مان را از گرسنگى و تشنگى نابود كند. اصحاب با حضرت حركت مىكنند. به اوّلين جايى كه مىرسند، حضرت سنگ را بر زمين مىكوبد و آب و غذا براى نيروها و علوفه براى حيوانات بيرون مىآيد و از آن استفاده مىكنند تا به شهر نجف مىرسند».(30)