يك نوع آن همان روزيهايى است كه تو بايد به جستجويش برخيزى، و گونه ديگرش روزيهايى است كه آن در جستجوى تو است و به سراغ تو مىآيد" «1» نيز اشاره به همين حقيقت است.
اين را نيز نمىتوان انكار كرد كه در پارهاى از موارد انسان به دنبال چيزى نمىرود، ولى بر اثر يك سلسله تصادفها، موهبتى نصيب او مىشود، اين حوادث گرچه در نظر ما تصادف است اما در واقع و از نظر سازمان آفرينش حسابى در آن مىباشد، بدون شك حساب اين گونه روزيها از روزىهايى كه در پرتو تلاش و كوشش بدست مىآيند جدا است، و حديث بالا ممكن است اشاره به اينها نيز باشد.
ولى به هر حال نكته اساسى اين است كه تمام تعليمات اسلامى به ما مىگويد براى تامين زندگى بهتر چه مادى و چه معنوى، بايد تلاش بيشتر كرد، و فرار از كار به گمان مقسوم بودن روزى غلط است.
4- در آيات مورد بحث تنها اشاره به مساله" رزق و روزى" شده، در حالى كه در چند آيه بعد، آنجا كه سخن از بندگان توبهكار و باايمان مىگويد، اشاره به" متاع حسن" (بهره بردارى و تمتع شايسته) شده است.
مقابله اين دو با يكديگر اين مطلب را به ما مىفهماند كه براى همه جنبندگان:
انسانها، حشرات، درندگان، نيكان و بدان، همگى بهرهاى از روزى است، ولى" متاع حسن" و" مواهب شايسته و ارزنده" تنها مخصوص انسانهاى با ايمانى است كه خود را با آب توبه از هر گونه گناه و آلودگى شستشو دادهاند، و نعمتهاى خدا را در مسير اطاعت فرمانش بكار مىگيرند نه در طريق هوا و هوسهاى سركش!.
(1) نهج البلاغه وصيت امام (ع) به فرزندش امام حسن (ع).