را بيان مىكند، عموم مسلمانان را مخاطب ساخته و به عنوان يك وظيفه قطعى مىگويد:" به كسانى كه ظلم و ستم كردهاند، تكيه نكنيد" و اعتماد و اتكاى كار شما بر اينها نباشد (وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا).
" چرا كه اين امر سبب مىشود كه عذاب آتش، دامان شما را بگيرد" (فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ)" و غير از خدا هيچ ولى و سرپرست و ياورى نخواهيد داشت" (وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ).
و با اين حال واضح است كه" هيچكس شما را يارى نخواهد كرد" (ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ).
در اينجا چند نكته مهم است كه بايد به آن توجه كرد:
-" ركون" از ماده" ركن" به معنى ستون و ديوارههايى است كه ساختمان يا اشياء ديگر را بر سر پا مىدارد، و سپس به معنى اعتماد و تكيه كردن بر چيزى به كار رفته است.
گرچه مفسران معانى بسيارى براى اين كلمه در ذيل آيه آوردهاند، ولى همه يا غالب آنها به يك مفهوم جامع و كلى باز مىگردد، مثلا بعضى آن را به معنى" تمايل" و بعضى به معنى" همكارى" و بعضى به معنى" اظهار رضايت" يا" دوستى" و بعضى به معنى" خير خواهى و اطاعت" ذكر كردهاند كه همه اينها در مفهوم جامع اتكاء و اعتماد و وابستگى جمع است.
- بديهى است كه در درجه اول نبايد در ظلمها و ستمگريهايشان شركت جست و از آنها كمك گرفت، و در درجه بعد اتكاء بر آنها در آنچه مايه ضعف و ناتوانى جامعه اسلامى و از دست دادن استقلال و خودكفايى و تبديل شدن به يك عضو وابسته و ناتوان مىگردد بايد