در آنجايند و در آنجا عذابشان دو چندان مىشود». «37»
[69] «يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً- عذابش در روز قيامت مضاعف مىشود و تا ابد به خوارى در آن عذاب خواهد بود.»
پس به هر عملى پاداشى به اندازه آن و عذابى در سطح آن داده مىشود، پس اگر كسى به ديگرى كه از او راه را پرسيد به عمد دروغ گويد و او را به راهى ديگر روانه كند، مجازات خواهد شد: اوّلا به سبب دروغگويى و ثانيا براى عذاب و رنجى عملى كه به آن كس كه وى بدو دروغ گفته تحميل كرده است، و اگر آن شخص در راه خود گرفتار آسيبى شود دروغگو مسئول است.
و شايد اين معناى مضاعف شدن عذاب باشد.
[70] «إِلَّا مَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحِيماً- مگر آن كسان كه توبه كنند و ايمان آورند و كارهاى شايسته كنند. خدا بديهايشان را به نيكيها بدل مىكند و خدا آمرزنده و مهربان است.»
براستى رحمت خدا بسيار گسترده دامان است، پس هر چه عمل انسان از گناهانى چون زنا و قتل باشد، باز هم در رحمت خدا را بر دو لنگه خود براى توبه كاران و آمرزش طلبان گشوده مىيابد- و تازه تنها همين نيست- بلكه بزرگتر از اين آن است كه خدا بديهاى توبهكاران را به خوبيهايى تبديل مىكند كه از آنها پاداش نيك مىبرند. شايد سبب تبديل كردن بديها به خوبيها اين باشد كه توبه كار متذكّر شدن خود را نسبت به آنها، و پشيمانى خود را از ارتكاب بديها سكّويى براى جهش به سوى تصحيح و اصلاح و شتافتن به عرصه شناخت بزرگتر، و ايمان ژرفتر قرار خواهد داد، و هر كار بدى را كه به ياد آورد مسئوليّت محو و تبديل آن را به
37- نور الثقلين، ج 4، ص 31.