شکوه شعر عاشورا در زبان فارسی

پاس خون شهيد، گر چه بسى مشكل ست آن كه تا شام بلا مى رود عشق دلها: حسين ! تكسواران عشق ، [ز پاى افتاده ] اند(366) يك زن و اين همه غم ؟ واى ! واى ! عشق دلها: حسين ! آن كه يك شب نشد ترك ، نماز شبش ياور دين خدا، او بود عشق دلها: حسين ! ناله يا حسين ! از دل غمديده زد كرد كارى كه پيمبر نكرد! عشق دلها: حسين ! دمِ دروازه كوفه ، به پا محشرست هر سرى ، جلوه مرآت عشق عشق دلها: حسين ! يا حسين ! يا حسين (367)!

حافظ خون او، زينب دريا دل ست همه جا، با اُسَرا مى رود يا حسين ! يا حسين ! پرچم كربلا، به دست او داده اند مانده در دام ستم ، واى ! واى ! يا حسين ! يا حسين ! جانِ حسرت زده ، ز غم رسد بر لبش سرپرست اُسرا، او بود يا حسين ! يا حسين ! خم شد و بوسه بر گلوى ببريده زد هيچ خواهر به برادر نكرد! يا حسين ! يا حسين ! كوفه ، بر روى نى شاهد چندين سرست بر لبش ، نغمه آيات عشق يا حسين ! يا حسين (367)! يا حسين ! يا حسين (367)!

گر حسين بن على شش ماهه قربان مى كند از قيام كربلا مى كند محشر به پا بايست جنگيد با ظلم و طغيان گر چه عبّاس دلاور در نبرد كربلا

كاخ بيداد و ستم از ريشه ويران مى كند اى اهل ايمان ! اينست فرمان : گر چه عبّاس دلاور در نبرد كربلا گر چه عبّاس دلاور در نبرد كربلا