از " معبود قرار گرفتن " و " معبود " بدرستى تفسير ميشود :
در يك نظام غلط جاهلى كه مردم به دو طبقه ء " مستكبر " و " مستضعف " يعنى طبقه ئى همه كاره و مسلط و طبعا بهره مند و طبقه ء ديگرى هيچكاره و فرودست و قهرا محروم تقسيم شده اند نمودارترين مظهر الوهيت و عبوديت همين رابطه ء نامتعادل ميان دو طبقه است براى شناختن و يافتن معبودان و آلهه ء جوامع تاريخى بيهوده نبايد موجود مقدسى از جنس بشر يا حيوان يا جماد در آن جستجو كرد بارزترين نمونه ء معبود و اله در اين جوامع همان كسانى هستند كه باتكاء وابستگى به طبقه ء مستكبر توده ء مستضعف را تسليم و مقهور سرپنجه ء اسارت خود كرده و در راهى كه به اشباع آزمندى و جهانخوارگى آنان منتهى مى شود به راهشان افكنده اند در اينگونه جوامع مذهب واقعى جامعه " شرك " است زيرا به تعداد همه ء قطب ها و قدرت هائى كه بر مردم فرمان مى رانند و آنان را دست بسته و چشم و گوش بسته به راهى كه خود خواسته اند مى رانند بت و معبود و " اله " وجود دارد شرك يعنى در كنار خدا يا بجاى خدا كسانى را به الوهيت گرفتن و آنان را اطاعت و عبوديت كردن يعنى :
سر رشته كار و بار زندگى را به غير خدا سپردن يعنى :
تسليم هر قطب و قدرت غير خدائى شدن روى نياز بسوى آنان داشتن و در جهت تعيين شده آنان براه افتادن و توحيد درست در نقطه ء مقابل شرك است :
همه ء اين آلهه و معبودان را نفى كردن تسليم آنان نشدن در برابر سيطره ء قدرت آنان مقاومت كردن دل از كمك و رعايت آنان بريدن و سرانجام بر نفى و طرد آنان كمر بستن و با همه ء وجود تسليم خدا شدن و و نخستين شعار همه ء رسولان خدا آن نفى و اين اثبات است :
و لقد بعثنا فى كل امه رسولا ان اعبدوا الله و اجتنبوا الطاغوت در هر امتى پيام آورى برانگيختيم كه :
الله را عبوديت كنيد و از طاغوت ( قدرت هاى ضد خدائى ) كناره گيريد ( النحل 36 )