رهبری بر فراز قرون نسخه متنی

رد مى كرد تا چه رسد به امور تاريخى و عقيدتى !!
آنچه ذكر شد خلاصه اشكالهايى است كه وارد كرده اند. ما در رد اين اشكالها و در جواب آنها چنين مى
گوييم :

1. درباره اينكه در هويت حضرت مهدى ، عليه السلام ، مشكل وجود دارد و اينكه شيعيان دچار سرگردانى
شدند؛ بايد گفت اگر اين سخن آن طور كه مخالفان آن را بزرگ نشان داده اند درست باشد خود دليلى عليه
مخالفان است ؛ زيرا علت مشخص نكردن هويت امام و تعمدى كه در پنهان داشتن اين مساءله داشته اند دليل
بر وجود امام است كه علت آن ترس از دشمن بوده نه دليل بر نبودن حضرت ، آنچنان كه مخالفان پنداشته اند.

امامان شيعه ، عليهم السلام - همچنان كه در روايات هست (15) - نخواسته اند صريحا راجع به حضرت مهدى ،
عليه السلام ، و ميلاد مباركش ‍ اظهارنظر كنند، چون مى دانستند دشمن سرسختانه در تعقيب اوست و
مجدانه در كمين نشسته است .

دشمن ، جاسوسان را به هر طرف گسيل داشته و هر حركتى را زيرنظر گرفته بود تا به امام دست يابد و خيال
خود را راحت كند و اين ، پس از آن بود كه يقين پيدا كرده بودند مهدى ، عليه السلام ، وجود دارد و مى
ديدند كه امت در انتظار مقدم شريف اوست تا جهان را پر از عدل كند، پس از آنكه پر از ظلم شده باشد.

چگونه مى شود امامان ، عليهم السلام ، تلاش براى حفظ وجود عزيزش ‍ نكنند در حالى كه حاكمان ستم پيشه
در حق اهل بيت و فرزندان رسول اكرم ، صلى الله عليه و آله ، آن همه رفتار زشت و نابخردانه روا داشتند؟

آنان را تبعيد و زندانى كردند و با تهمت و افترا و سخن چينى هاى مغرضانه ايشان را به آوارگى و كام مرگ
كشاندند. اين عين تاريخ است و در كتاب مقاتل الطالبين اصفهانى اعجاب انگيزترين وقايع را در اين
زمينه مى توان خواند.

اين رخدادها زمانى روى مى داد كه صاحبان قدرت به روايات صحيح و مستندى كه در دست مسلمانان بود آگاهى
پيدا كرده بودند؛ رواياتى كه درباره مهدى ، عليه السلام ، بود و او را از اهل بيت طاهرين و نسل فاطمه
و از فرزندان حسين ، عليهم السلام ، به گونه اى مشخص معرفى مى كرد و مژده ظهورش را مى داد تا زمين را
پر از عدل و داد كند.

حاكمان ستمگر پس از آگاهى از اين روايات احساس كرده بودند كه بزودى كاخهايشان فرو خواهد ريخت و همين
احساس بود كه باعث شد وقتى قدرت حاكم خبر وفات امام حسن عسكرى ، عليه السلام ، را مى شنود دست به كار
شده و مرتكب چنان اعمالى شود. غلبه ترس از حضور امام مهدى ، عليه السلام ، آنها را به انجام كارهاى
عجيبى وا مى داشت ؛ زيرا اگر آنها به وجود امام دوازدهم حجة ابن الحسن به عنوان امام موعود، عليه
السلام ، باور نداشتند؛ اين برخوردها وجهى نداشت .

آنها اين باور را از اخبار متواترى كه شيعه و سنى نقل كرده اند، گرفته بودند.

از اين رو بود كه فورا به خانه امام عسكرى ، عليه السلام ، شتافتند و برنامه ويژه اى اجرا كردند. يعنى
ابتدا به جستجوى وسيع و دقيق پرداختند و سپس همه كنيزكان امام را و زندانى و معاينه كردند.(16)

همه اين تلاشها مذبوحانه در راستاى دست يافتن به امام بود كه البته اين كارها از ايشان عجيب نبود؛
زيرا در گذشته نيز حاكمان ستمگر چنين اعمالى انجام داده بودند و قرآن كريم داستان فرعون و تلاش او را
براى دست يافتن به موسى پيامبر، عليه السلام ، براى ما نقل كرده و اينكه چگونه خداوند موسى ، عليه
السلام ، را از مكر (فرعون ) رهايى بخشيد.

از آنچه گفته شد علت اين كه امام صادق ، عليه السلام ، هويت مهدى ، عليه السلام ، و ويژگيهايش را
پنهان مى كرد روشن مى شود.

بى ترديد اوضاع و احوالى كه درباره مساءله وجود حضرت مهدى ، عليه السلام ، و ولادت ايشان پيش آمده
بود همراه با سختگيريها، نيرنگها و تبليغات قدرت حاكم همه و همه زمينه ساز حيرت و سرگردانى مردم شده
بود و اين يك امر طبيعى است كه شرايط خاص موجب تحير شود.

حتى در روايات امامان ، عليهم السلام ، به وقوع اين سرگردانى ، فتنه و اختلاف اشاره شده است چنانكه
ابن بابويه قمى (م 381 ق .) در كتاب التبصره من الحيرة و شيخ نعمانى (م 360 ق .) در باب دوازدهم كتاب الغيبة
نقل كرده اند.