و آن حضرت در ضم خطبه اى درباره ى قدرت پروردگار و فضايل قرآن و سفارش به پرواپيشگى برخى آيات را چنين تقسيم كرده است 'و استعملوا اقدامكم و انفقوا اموالكم و خذوا من اجسادكم فجودوا بها على انفسكم و لا تبخلوا بها عنها، فقد قال الله سبحانه: "ان تنصروا الله ينصركم و يثبت اقدامكم' [ قرآن، محمد 7. ] و قال تعالى: "من ذا الذى يقرض الله قرضا حسنا فيضاعفه له و له اجر كريم" [ قرآن حديد 11. ]
فلم يستنصركم من ذل و لم يستقرضكم من قل، استنصركم و: له جنود السماوات و الارض و هو العزيز الحكيم، [ "و لله جنود السماوات و الارض و كان الله عزيزا حكيما." "و سپاهيان آسمانها و زمين از آن خداست و خدا عزيز و حكيم است". قرآن، فتح 7. ]
و استقرضكم و له خزائن السماوات و الارض و هو الغنى الحميد [ "و لله خزائن السماوات و الارض." "و حال آنكه گنيجنه هاى آسمانها و زمين از آن خدايت". قرآن، منافقون 7. ]
و انما اراد ان "يبلوكم ايكم احسن عملا" [ قرآن، هود 7. ]
فبادروا باعمالكم تكونوا مع جيران الله فى داره. رافق بهم رسله و ازارهم ملائكته و اكرم اسماعهم ان تسمع حسيس نار ابدا و صان اجسادهم ان تلقى لغوبا و نصبا: "ذلك فضل الله يوتيه من يشاء و الله ذوالفضل العظيم". [ قرآن،حديد 21. ]' [ نهج البلاغه، خطبه ى 183. ]
قدمهاى خود را به كار افكنيد و مالهاى خويش را "در راه خدا" انفاق كنيد. از تن هايتان بگيريد و به جانهايتان ببخشيد و در بخشيدن از اين بدان بخل مورزيد، كه خداى سبحان فرموده است: 'اگر خدا را يارى كنيد، يارى تان مى كند و گامهايتان را استوار مى دارد' و فرموده است: 'كيسيت آن كس كه به خدا وامى نيكو دهد، پس براى وى دو چندان گرداند و او را پاداشى بزرگ باشد'. خدا از روى خوارى از شما يارى نمى خواهد، از تنگدستى وام از شما نمى گيرد. از شما يارى خواسته در حالى كه سپاهيان آسمانها و زمين در فرمان اوست و او عزيز و حكيم است. و از شما وام مى گيرد در حالى كه گنجينه هاى آسمانها و زمين از آن اوست و او بى نياز و ستوده است. او خواسته است: 'شما را بيازمايد تا كار كداميك از شما بهتر آيد'. پس با كردارهاى خود پيشى گيريد تنا در خانه ى خدا با همسايگان خدا باشيد. پيامبران خود را رفيقان آنان كرده و فرشتگانش را به زيارتشان برانگيخته و گوشهايشان را حرمت نهاده است تا بانگ آتش را نشنود و تن هايشان را نگاه داشته است از اينكه رنجى يا سختى يى بدان رسد. 'اين بخشش خداست، به هر كس كه خواهد دهد و خدا صاحب بخشش بزرگ است'. اميرمومنان "ع" در ضم خطبه اى چنين مى فرمايد:'لم يوجس موسى خيفه على نفسه، اشفق من غلبه الجهال و دوله الضلال.' [ نهج البلاغه: خطبه ى 4. ]
هراسى كه موسى را "هنگام روبه رو شدن با ساحران" گرفت، به سبب بيم جان خود نبود. بلكه از چيرگى نادانان و به حكومت رسيدن گمراهان انديشناك شد.
اين خسن امام در واقع تفسيرى است بر آيه زير:"فاوجس فى نفسه خيفه موسى." [ قرآن، طه 67. ]
و موسى در خود بيمى احساسى كرد.
شيخ محمد عبده در شرح كلام امام "ع" يادآور شده است كه اين بيان بهترين تفسير براى آيه و والاترين معنا در تبرئه پيام آور حق-موسى "ع" از شك و ترديد "و ترس و بيم" در امر رسالت خويش است. [ ن. ك: شرح نهج البلاغه عبده، ج 1، ص 94. ]