كسي كه هم از خداوند ميترسد و هم از غير خدا ميهراسد، براي تعمير مسجد صالح نيست؛ چون هنگام دفاع، بر اساس «شركِ در خشيت»، از حضور در صحنه نبرد عليه باطل هراسان خواهد بود: (فلمّا كُتب عليهم القتال إذا فريق منهم يخشون النّاس كخشية الله)[1]. امّا مردان الهي كه در خشيت نيز موحدند در هنگام دفاعِ از حق، هراسي از احدي جز خداوند ندارند و اگر همه دشمنان متحد گردند از تراكم و انبوه آنها اندوهي به خود راه نميدهند: (الّذين قال لهم النّاس إنّ النّاس قد جمعوا لكم فاخْشوهم فزادهم إيماناً وقالوا حسْبنا الله ونعم الوكيل)[2]؛ و صاحبان اين وصف كه در پرتو توحيد كامل از هيچ كس نميهراسند، داراي شرط اساسي تعمير مساجدند.
انسانهاي متأله كه تحت ولايت الهيهستند و از تولّي غير خداوند بيزارند، كساني را كه تحت ولايت شيطانند طرد كرده، آنها را از كارهاي حساس و سِمَتهاي كليدي منع ميكنند؛ زيرا بر اساس رهنمود خداي سبحان، مراكز مهم ديني را جز پارسايان شجاع و مدبّران آگاه كسي حق ندارد اداره كند. كعبه و نيز مسجدالحرام و حرم امن الهي از اهميّت خاصي برخوردار است آنسان كه قرآن كريم تصدّي امور آنها و شرايط توليت و موانع آن را صريحاً بيان كرد تا «صالحان شايسته»، تشويق و «طالحان نالايق» طرد گردند و امانتهاي الهي به اهلش سپرده شود.
تعيين سرپرست خانه خدا فقط در اختيار خداوند است، از اينرو فرمود: چگونه خداوند مشركان را عذاب نكند در حالي كه آنان مانع حضور و بهرهبرداري مردم از مسجدالحرامند! و همان طور كه خودشان از عبادت صحيح در آن روگردانند، ديگران را نيز منصرف ميكنند و اينان متولّيان و سرپرستان مسجدالحرام نيستند و هيچ كس غير از مردان باتقوا سرپرست و متولّي آن نخواهد بود:
[1] ـ سوره نساء، آيه 77. [2] ـ سوره آل عمران، آيه 173.