مُحْدِق و محيط به عرش خداي سبحان بوديد. در آن جايگاه رفيع، منزلت داشتيد، خداوند بر ما منّت نهاد و شما را از عرش به فرش آورد. شما در بين مردم هستيد، بدنهاي مطهّر شما در بين ديگر بدنهاست، نامهاي شما در بين نامهاي ديگر است، آثار شما در بين آثار ديگران، و قبرهاي شما هم در بين قبور ديگران است. امّا نام شما چقدر شيرين است...:
«ذكركُم في الذّاكرين وأسمائكم في الأسماء وأجسادكم في الأجساد وأرواحكم في الأرواح وأنفسكم في النّفوس وآثاركم في الآثار وقبوركم في القبور فما أحلي أسمائكم... »[1].
اگر كسي نام مبارك حسن بن علي، علي بن الحسين، محمّدبن علي و جعفربن محمّد(عليهم السلام) را در بقيع بر زبان آورد يا قبور آنان را ببيند امّا لذت نبرد، نميتواند بگويد: نام شما چقدر شيرين است، قبر شما چقدر پرجاذبه است، اثر شما چقدر شيرين است و.... آنگاه اگر كسي در خود احساس تغيير حالت كرد بداند كه ائمه بقيع(سلامالله عليهم) در روح او به اذن خداوند اثر گذاشتند.
ميليونها زائر در هر سال به مدينه مشرف ميشوند، ليكن شايسته نيست كه پيروانعترت طاهرين(عليهم السلام)، به ويژه ايرانيان به عنوان مردم تنها كشوري كه ولايت اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) شعار رسمي آن است بدون شنيدنسخنان نوراني و حياتبخش پيشوايان خود برگردند. البته آنكه حرف خدا را با دل گرفت با دلهاي زائران سخن ميگويد:
(نزل به روح الأمين* علي قلبك لتكون من المنذرين)[2].
اگر زائر تغييري در حال خود احساس كرد بفهمد كه آن ذوات نوراني با او سخن گفتهاند و در غير اين صورت بداند كه زيارت او بيروح بوده و چنين زيارتي گرچه بيثواب نيست ليكن از لحاظ باطن مانند ترك زيارتاست، و براي محروم نماندن از چنين فيض عظيمي بايد تا نيل بدان، تضرّع كند.
[1] ـ مفاتيح الجنان، زيارت جامعه كبيره. [2] ـ سوره شعراء، آيات 194 ـ 193.