صفحهى 7
مجلد، هر مجلدى يك سبع تخفيف را. و باللّه التوفيق و العصمة.
فضل قرآن آنست كه رسول گفت (صلّى الله عليه وسلّم) كه خواندن قرآن و اندر يافتن و دانستن تفسير و معنى آن همتاى پيغامبرى است.
هران كس كه او يك نيمه قرآن بخواند و تفسير و معنى آن بداند چنان باشد كه نيمهاى از پيغامبرى بداند، و هر كى جمله قرآن بخواند و معنى و تفسير آن بداند هم چنان باشد كه همه پيغامبرى بداند.
و اين بود كه پيغامبر گفت (عليه السلام):
العلماء ورثة الانبياء.
و هم پيغامبر گفت (عليه السلام) كه پنج چيز است كه نگرستن اندر و عبادت است:
اول نگرستن بروى علما از عبادت است، و ديگر نگرستن بروى مادر و پدر از عبادت است، و سه ديگر نگرستن در قرآن از عبادت است، و چهارم نگرستن بخانه كعبه اندر از عبادت است، و پنجم نگرستن بآب زمزم از عبادت است.
و چهار چيز است كه [ايزد تعالى] «1» آن را بيد قدرت خويش آفريده است: اول آدم را (عليه السلام)، و دوم قلم را، و سهام بهشت را، و چهارم توريت را بيد خويش نوشت و بسوى موسى بن عمران فرستاد، و اين يد بدينجا قدرة گويند «2».
و اين قرآن جمله متفرق بوده است بدست خلق اندر، يك يك آيت و يك يك سورت كم يا بيش، و هيچ كس را بيشتر از ابىّ بن كعب نبود «3»
_______________
(1) (پا. صو).
(2) قدرت بايد دانستن تا خداوند تعالى را تشبيه نكرده باشى.
(پا).
(3) و بدست هيچ كس اين تمام نبود مگر بدست ابىّ بن كعب. (پا).