آموزش عقاید

الهي اقتضاء نمي کرد که قدرت بر ارئه معجزه را به او بدهد تا موجبات گمراهي بندگان را فراهم آورد.(1) حاصل آنکه: عقل بروشني در مي يابد که کسي شايستگي ارتباط خاص با خداي متعال و اعطاء قدرت بر انجام معجزات را دارد که بمولاي خودش خيانت نکند و موجبات گمراهي و بد بختي ابدي بندگان او را فراهم نياورد.

بنابراين، آوردن معجزه، دليل عقلي قاطعي بر صحت ادعاي نبوت خواهد بود.

پرسش

1. مفاد اصل چيست؟ولازمه آن کدام است؟

2. چرا پذيرفتن اصل عليت، منافاتي با پذيرفتن اعجاز ندارد؟
3. چرا تفسير اعجاز، به آگاهي از علل نا شناخته، صحيح نيست؟
4. ايا پذيرفتن اعجاز، منافاتي با تغيير ناپذيري سنتهاي الهي دارد؟چرا؟
5. آيا انبياء ابتدء اقدام به آوردن معجزه مي کردند يا برحسب درخواست مردم انجام مي دادند؟
6. چرا پيامبران به هر درخواستي براي معجزه، پاسخ مثبت نمي دادند؟
7. توضيح دهيد که معجزه، تنها يک دليل ظني اقناعي نيست بلکه برهاني عقلي بر صدق ادعاي نبوت است.

1.ر.ک: سوره الحاقه: آيات44،46.