آموزش عقاید نسخه متنی

قرار مي دارد يا درخواستهايي که از
سر عناد و لجاج و يا انگيزه هاي ديگري غير از
حقيقت جويي، انجام مي گرفت. زيرا، از
سويي ارائه معجزات، به ابتذال کشيده مي شد و مردم بعنوان
سرگرمي به تماشاي آنها روي مي آورند، يا براي
تامين منافع شخصي، گرد پيامبران اجتماع مي کردند؛ و از
سوي ديگر، باب امتحان . آزمايش و گزينش آزاد، مسدود
مي شد مردم از روي کراهت و تحت تاثير عامل فشار،
پيروي انبياء عليهم السلام مي پذيرفتند و
اين هر دو، بر خلاف حکمت و هدف از ارائه 
معجزات بود.اما در غير اين موارد و در جايي که
حکمت الهي، اقتضاء مي کرد در خواستهاي ايشان را مي
پذيرفتندچنانکه معجزات فراواني از پيامبر اسلام صلي الله
عليه و آله نيز ظاهر گشت که بسياري از آنها با نقل  متواتر، ثابت شده است و در راس آنها معجزه
جاوداني آن حضرت يعني قرآن کريم قرار دارد و توضيح
آن خواهدآمد.

4.شبهه چهارم آنکه: معجزه از آن جهت که منوط به اذن خاص
الهي است مي تواند نشانه اي بر وجود ارتباط خاصي
بين خداي متعال و آورنده معجزه باشد به اين دليل که آن
اذن خاص را به او داده، و به تعبير ديگر: کار خود را بدست او و از مجراي
اراده او تحقق بخشيده است. اما لازمه عقلي اين نوع ارتباط، آن
نيست که ارتباط ديگري هم بين خداي متعال، وآورنده
معجزه، بعنوان فرستادن وگرفتن وحي، برقرار باشد. پس نمي توان معجزه را
دليلي عقلي بر صحت ادعاي نبوت شمرد و حداکثر بايد
آنرا نوعي دليل ظني و اقناعي بحساب آورد.

پاسخ اين است که کار خارق العاده – هر چند خارق
العاده الهي باشد- خودبخود دلالتي بر وجود رابطه وحي ندارد و از
اين روي نمي توان کرامات اولياء خدا را دليلي
بر پيامبري ايشان دانست ولي سخن درباره کسي است که
ادعاي نبوت کرده و معجزه را بعنوان نشانه اي بر صدق ادعاي خودش
انجام داده است. اگر فرضا چنين کسي بدروغ، ادعاي نبوت مي
کرد-يعني بزرگترين و زشت ترين گناهاني که موجب
بدترين مفاسد دنيا وآخرت مي شود را انجام مي داد(1) - هرگز صلاحيت و شايستگي
چنان ارتباطي را با خداي متعال نمي داشت و حکمت

1.
ر.ک:سوره انعام:آيات 21،93،144،اعراف:37، يونس:17،هود:18،
کهف:15،عنکبوت:68،شوري:24.