مقدمه
قرآن کريم هنگامي که از پيامبرانپيشين ياد مي کند و گوشه هايي از زندگي
درخشان و پر برکت را شرح مي دهد و
زنگار تحريفات عمدي و غير عمدي را از صفحات نوراني
تاريخ ايشان مي زددايد اهتمام فراواني به
بيان واکنش هاي امتها در برابر انبياء عليهم السلام مبذول
مي دارد:از يک سوي، به بيان موضع
گيريهاي مردم در ببرابر پيامبران خدا و علل و عوامل
مخالفتهاي ايشان مي پردازد؛
واز سوي ديگر به روشهاي هدايت و تربيت
انبياء و مبارزه آنان بر ضد عوامل کفر و شرک و انحراف، اشاره مي کند و
نيز سنتهاي الهي را در تدبير جوامع، بويژه از نظر
ارتباط متقابل مردم با انبياء يادآور مي شود که حاوي
نگاتي بس آموزنده و روشنگر است.اين مباحث هر چند ارتباط مستقيم با مسائل
اعتقادي و کلامي ندارد ولي هم به جهت خصلت روشنگرانه اي
که پيرامون مسائل نبوت دارد و بسياري از ابهامها را در
اين زمينه مي زدايد و هم از نظر اهميتي که
درآموزندگي و سازندگي انسانها و پند و عبرت گرفتن از حوادث مهم
تاريخي دارد از اهميت فوق العاده اي برخوردار مي
باشد. ازاين روي، در اين درس به مهمترين آنها اشاره
مي کنيم.