قرآن کريم هنگامي که از پيامبران پيشين ياد مي کند و گوشه هايي از زندگي درخشان و پر برکت را شرح مي دهد و زنگار تحريفات عمدي و غير عمدي را از صفحات نوراني تاريخ ايشان مي زددايد اهتمام فراواني به بيان واکنش هاي امتها در برابر انبياء عليهم السلام مبذول مي دارد:از يک سوي، به بيان موضع گيريهاي مردم در ببرابر پيامبران خدا و علل و عوامل مخالفتهاي ايشان مي پردازد؛ واز سوي ديگر به روشهاي هدايت و تربيت انبياء و مبارزه آنان بر ضد عوامل کفر و شرک و انحراف، اشاره مي کند و نيز سنتهاي الهي را در تدبير جوامع، بويژه از نظر ارتباط متقابل مردم با انبياء يادآور مي شود که حاوي نگاتي بس آموزنده و روشنگر است.
اين مباحث هر چند ارتباط مستقيم با مسائل اعتقادي و کلامي ندارد ولي هم به جهت خصلت روشنگرانه اي که پيرامون مسائل نبوت دارد و بسياري از ابهامها را در اين زمينه مي زدايد و هم از نظر اهميتي که درآموزندگي و سازندگي انسانها و پند و عبرت گرفتن از حوادث مهم تاريخي دارد از اهميت فوق العاده اي برخوردار مي باشد. ازاين روي، در اين درس به مهمترين آنها اشاره مي کنيم.