آموزش عقاید

و آسايش آخرت هم خواهد بود و شايد دفن کردن سيم و زر و گوهرهاي گرانبها و حتي مواد غذايي همراه مردگان ناشي از چنين پنداري بوده است.

قرآن کريم، تاکيد مي کند نه مال و فرزند به خودي خود (و صرف نظر از رفتار مربوط به آنها) موجب تقرب به خداي متعال مي شود. (1) و نه در جهان آخرت سودي به کسي (2) مي بخشد، و اساسا اينگونه روابط و اسباب دنيوي گسسته مي شود (3) و هر کسي دارائيها و متعلقات خود را رها مي کند. (4) و تک و تنها بسوي خداي متعال، محشور مي گردد (5) و فقط روابط معنوي الهي، پايدار مي ماند و به همين جهت، مومناني که با همسران و فرزندان و بستگانشان پيوندهاي ايماني دارند در بهشت با هم خواهند بود. (6) حاصل آنکه: رابطه بين دنيا و آخرت از قبيل رابطه بين پديده هاي دنيا با يکديگر نيست  و چنان نيست که هرکسي در دنيا نيرومندتر و زيباتر و شادتر و بهره مندتر باشد در آخرت هم همانگونه محشور شود وگرنه مي بايست فرعونها و قارونها سعادت اخروي بيشتري داشته باشند. بلکه چه بسا کساني که در دنيا ناتوان و رنجور و تهي دست باشند ولي دراثر انجام وظايف الهي، سالم و زيبا و نيرومند، محشور و از نعمتهاي ابدي برخوردار گردند.

بعضي از ناآگاهان چنين پنداشته اند که مفاد آيه شريفه «و من کان في هذه اعمي فهو في الآخرة اعمي و اضل سبيلا» 7. اسراء/72. (کسي که در دنيا کور باشد در آخرت هم کور و گمراهتر خواهد بود.) اين است که سلامت و بهره منديهاي دنيا، رابطه مستقيم با سلامت و بهره منديهاي آخرت دارد، غافل از آنکه: منظور از «کوري» دراين آيه، کوري ظاهري نيست بلکه مقصود، کوردلي است چنانکه در آيه ديگري مي فرمايد:

فانها لاتعمي الابصار ولکن تعمي القلوب التي في الصدور. (8) همانا چشمها نابينا نمي شود بلکه دلهايي که در سينه هاست نابينا مي شود.

1. سباء/37.
2. شعراء/88، لقمان/33، آل عمران/10، 116، مجادله/17.
3. بقره/166، مومنون/101.
4. انعام/94.
5. مريم/80،95.
6. رعد/23، غافر/8، طور/21.
7. اسراء/72. (کسي که در دنيا کور باشد در آخرت هم کور و گمراهتر خواهد بود.)
8. حج/46.