بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ
يكى از ياران باوفا و صميمى كه از خواص و برگزيدگان اصحاب اميرالمؤمنين عليه السّلام مىباشد و حضرت به مقدار قابليت و استعدادش به او از علوم خويش افاضه نمود، ميثم تمار است، او مردى بود زاهد كه از شدت عبادت و زهد به شدت لاغر گشته بود.
اميرالمؤمنين علوم فراوانى به او داده بود كه از جمله آنها اسرار غيبى است.
ميثم در ابتدا برده زنى از قبيله بنى اسد بود، اميرالمؤمنين عليه السّلام او را آزاد نمود و به او فرمود:
نامت چيست گفت: سالم، حضرت فرمود: پيامبر خدا صلّى الله عليه وآله وسلم به من خبر داد كه نام تو - كه پدر و مادرت تو را به آن نامگذارى كرده اند - ميثم است.
ميثم گفت: خداو رسول او راست گفتند، شما هم يا اميرالمؤمنين راست گفتى، بخدا كه اسم من همين است. حضرت فرمود: نام سالم را رها كن و به همان نامى كه پيامبر خدا صلّى الله عليه وآله وسلّم تو را نامگذارى كرده اند برگرد، به اين جهت نامش ميثم و كنيه اش ابوسالم شد.
روزى حضرت به او فرمود: تو بعد از من گرفتار مىشوى و به دار آويخته شده و با حربه اى مورد ضرب قرار خواهى گرفت، روز سوم از بينى و دهان تو خون جارى مىشود و ريش تو با آن رنگين خواهد شد، پس در انتظار آن خضاب باش، تو دهمين نفرى هستى كه بر در خانه عمروبن حريث اعدام مىشوى، چوبه دار تو از همه آنها كوتاهتر و به زمين نزديكتر است.
سپس فرمود: بيا تا آن درخت خرمائى كه تو را بر شاخه آن به دار مىآويزند به تو نشان دهم، سپس حضرت آن را به ميثم نشان داد.
از اين به بعد ميثم مكرر نزد آن درخت مىآمد و نماز مىخواند و در حالى كه به آن درخت اشاره مىكرد مىگفت: چه مبارك درختى هستى! من براى تو آفريده شده ام و تو براى من آبيارى شده اى، همواره چنين مىكرد تا اينكه درخت را قطع كردند و او از مكان دار خود در كوفه آگاه شد.
در اين ميان كه ميثم به كنار آن درخت مىآمد با عمروبن حريث كه همسايه آن درخت بود ملاقات كرد و به او گفت: من همسايه تو خواهم شد، خوب همسايه دارى كن! عمروبن حريث كه منظور ميثم را متوجه نشده بود گفت: آيا مىخواهى خانه ابن مسعود يا ابن حكيم را بخرى