يكى از نشانههاى ظهور، خروج مردى به نام شعيب بن صالح در سمرقند و يا نيشابور است. شيخ طوسىرحمه الله خروج او را به نقل از امام سجادعليه السلام اين گونه بيان كرده است: «خروج شعيب بن صالح پس از عوف سلمى و قبل از خروج سفيانى است».(366) «ثُمَّ يَكُونُ خُرُوجُ شُعَيبَ بْنَ صالِحٍ مِنْ سَمَرْقَنْد ثُمَّ يَخْرُجُ السُّفياني...»
راوندى نيز از امام سجادعليه السلام نقل كرده است: «پس خروج شعيب صالح از سمرقند است».(367) شيخ صدوقرحمه الله خروج او را از نيشابور ذكر كرده است.(368)
از برخى روايات ديگر استفاده مىشود: او پرچمدار حضرت مهدىعليه السلام و به عنوان پيش قراول آن حضرت انجام وظيفه مىكند.(369)
نيز ] نشانههاى ظهور
مراد از «شيصبانى» در روايات اهل بيتعليهم السلام، مردى از بنى عباس و يا مردى دشمن اهل بيتعليهم السلام است؛ زيرا امامانعليهم السلام بنى عباس را به بنى شيصبان تعبير مىكردند و آن نام مردى بدكردار يا گمنامى(370) است و آن بزرگواران دشمن خود را به طور كنايه با اين كلمه نام بردهاند. «شيصبان» در لغت نامى از نامهاى ابليس است. پس از آنكه قدرت در دست زمينه سازان خراسانى و طرفداران آنان قرار مىگيرد، شيصبانى در عراق خروج مىكند.
از جابر جعفى نقل شده است: «از ابوجعفر امام باقرعليه السلام درباره سفيانى سؤال كردم، حضرت فرمود: «وَاَنّى لَكُمْ بِالسُّفياني حَتَّى يَخْرُجَ قَبْلَهُ الشَّيْصباني يَخْرُجُ مِنْ اَرْضِ كُوفان يَنْبَعُ كَما يَنْبَعُ الماءُ فَيَقتُلُ وَفْدَكُم فَتَوَقَعُوا بَعدَ ذلكَ السُّفياني وَ خُروجَ القائِمِعليه السلام»(371)؛ «سفيانى خروج نمىكند؛ مگر آنكه قبل از او شيصبانى در سرزمين كوفان خروج كند. او همچون جوشيدن آب از زمين مىجوشد و فرستادگان شما را به قتل مىرساند. بعد از آن در انتظار خروج سفيانى و ظهور قائمعليه السلام؛ باشيد».
يكى از نشانههاى ظهور، خروج مردى به نام عوف سلمى از سمرقند است. وقتى به امام سجادعليه السلام گفته شد، ظهور حضرت مهدىعليه السلام را توصيف و دلايل و نشانههاى آن را ذكر فرماييد، حضرت فرمود: «قبل از ظهور او، خروج مردى خواهد بود كه به او عوف سلمى گفته مىشود. محل خروج او زمين جزيره و منزل او تكريت و مقتل او مسجد دمشق است».
«يَكُونُقَبْلَ خُرُوجِهِخُرُوجُرَجُلٍ يُقالُ لَهُ عَوْفُالسَّلْمِىّ بِاَرْضِ الجَزيرَةِ وَيَكُونُ مَأْواهُ تَكْريتُ وَ قَتْلُهُ بِمَسْجِدِ دِمَشْقٍ...»(372)
نيز ] نشانههاى ظهور