كتاب خورشيد مغرب، نوشته استاد محمد رضا حكيمى از دانشمندان اسلامى در عصر حاضر است. اين كتاب جايگاه ويژهاى در ميان كتابهاى مربوط به امام عصرعليه السلام دارد. عنوان فرعى كتاب «غيبت، انتظار و تكليف» است. خورشيد مغرب، نخستين بار در 51 صفحه در سال 1349 از سوى انتشارات غدير در تهران به چاپ رسيد. در سال 1360 مباحث و نكات ديگرى بر آن افزود و در همان قطع به همّت دفتر نشر فرهنگ اسلامى چاپ شد. مؤلف در سال 1362 آن را در قطع وزيرى با 390 صفحه به شكل كنونى در آورد و از آن زمان تا كنون بارها چاپ و منتشر شده است. اين كتاب به قلم آقاى حيدر آل حيدر با نام شمس لمغرب به عربى ترجمه شده است. خورشيد مغرب، چهارده فصل (به عدد معصومينعليهم السلام) و يك يادآورى مهم دارد:
1. ميلاد،
2. شمايل و سيرت،
3. غيبت،
4. در كتابهاى پشينيان،
5. در كتابهاى مسلمين (1)،
6. در كتابهاى مسلمين(2)،
7. در قرآن كريم،
8. در سوره قدر،
9. در علوم عقلى،
10. در علوم تجربى،
11. در فلسفه تربيتى و سياسى،
12. عينيت مقاومت نه عينيت تسليم،
13. انتظار،
14. در طلب خورشيد.
از آن در روايات فراوانى به عنوان جايگاه فرماندهى و هدايت نيروها، به وسيله حضرت مهدىعليه السلام در هنگام ظهور ياد شده است.
امام صادقعليه السلام فرمود:
«... پس هر كس امام خود را شناخت همانند كسى است كه در خيمه قائمعليه السلام باشد». «فَمَنْ عَرَفَ اِمَامَهُ كانَ كَمَنْ هُوَ فِي فُسْطَاطِ القائِمِعليه السلام»(398)؛
امام باقرعليه السلام نيز فرمود:
«براى كسى كه در انتظار امر (فرج و ظهور) ما مرده است، زيانى نيست [چه زيانى است] كه در ميان خيمه حضرت مهدىعليه السلام نمرده است».
«مَا ضَرَّ مَنْ مَاتَ مُنتَظِراً لِاَمْرِنا اَلاَّ يَمُوتَ فِى وَسَطِ فُسْطَاطِ المَهْدِىِّ وَعَسْكَرِهِ»(399)؛
نيز ] منتظِر، زمينه سازان ظهور.