در بعضى از كتابها، «ابوصالح» به عنوان يكى از كنيههاى حضرت مهدىعليه السلام ياد شده است. شايد اين كنيه با استفاده از روايت ذيل باشد:
امام صادقعليه السلام مىفرمايد: «هرگاه راه خودرا در سفرگمكردى، سپس بانگ برآور: «اى ابا صالح» يا«اى صالح». خداوند رحمتش را بر تو فرود آورد! راه را به ما نشان ده».(32)
معروف است كه برخى از عربهاى شهرى و بيابانگرد، پيوسته در توسلات و يارى خواستنهاى خود، آن حضرت را به اين اسم مىخوانند و شعرا و ادبا نيز در قصيدهها و مدحهاى خود، از اين كنيه استفاده كردهاند.(33)
از اين رو در برخى از ملاقاتهايى نيز كه رخ داده است، از آن حضرت به عنوان «ابا صالح» ياد شده است.(34)
ابوالقاسمبن روح ] حسين ابن روح
«اثنى عشرى» يا «دوازده امامى» پر جمعيتترين فرقههاى شيعه هستند. آنان معتقد به دوازده امامند كه با حضرت علىعليه السلام آغاز مىشود و به محمدبن حسن مهدى آلمحمدصلى الله عليه وآله ختم مىگردد.(35)
ايشان دلايل فراوانى از آيات قرآن و احاديث نبوى بر امامت علىعليه السلام اقامه نموده و امامت آن حضرت را به نص صريح از طرفخداوند دانستهاند. همچنين معتقدند: پيامبر اكرمصلى الله عليه وآله از طرف خداوند، تمامى امامان دوازدهگانه را معرفى كرده است.(36)
آنان، امامان را مانند پيامبر، ملهم از جانب خدا مىدانند و مىگويند: امام رياست عامّه دارد و مقام او ما فوق بشر عادى است و از آن روزى كه خداوند آدم را آفريد، نور خود را در برگزيدگان خويش - از حضرت نوح، ابراهيم، موسى و عيسىعليهم السلام گرفته تا به حضرت محمدصلى الله عليه وآله، خاتمالانبيا - سرايت داد و از وى آن نور را به اوصياى او، ائمه طاهرينعليهم السلام، سريان داد و همان نور و روح خدايى است كه در امام عصرعليه السلام تجلّى مىكند و او را از سطح بشر عادى فراتر مىبرد وى را قادر مىسازد كه قرنها؛ بلكه هزاران سال بى هيچ گزند و آزار و بدون ضعف و پيرى، با بدن جسمانى - كه در بشر عادى موجب كون و فساد است - زندگى كند و در زمان مناسب به امر خداوند از پس پرده غيب ظهور فرمايد.
نيز. ] اماميه