و اشراف و شخصيتهاى قلابى كه اطراف قدرتهاى ستمگر را مىگيرند، اطلاق شده.
اما اطرافيان فرعون كه با قيام موسى، منافع نامشروع خود را در خطر مىديدند، حاضر نشدند در برابر او و معجزات و منطقش تسليم گردند" لذا از فرمان فرعون پيروى كردند" (فَاتَّبَعُوا أَمْرَ فِرْعَوْنَ).
" اما فرمان فرعون هرگز ضامن سعادت آنها و مايه رشد و نجات نبود" (وَ ما أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ).
البته اين موفقيت براى فرعون به سادگى بدست نيامد، او از هر گونه نيرنگ و توطئه و نيرويى براى پيشرفت اهداف خود و شوراندن مردم بر ضد موسى (ع) استفاده مىكرد و در اين راه حتى هيچ نكته روانى را از نظر دور نمىداشت.
گاهى مىگفت:" موسى مىخواهد سرزمينهاى شما را بگيرد و شما را كه صاحبان اصلى آنها هستيد بيرون كند، يُرِيدُ أَنْ يُخْرِجَكُمْ مِنْ أَرْضِكُمْ (سوره اعراف آيه 110).
گاهى احساس مذهبى قوم خود را تحريك مىكرد و مىگفت: من از اين مرد مىترسم كه آئين شما را دگرگون سازد إِنِّي أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دِينَكُمْ (سوره غافر آيه 26).
من از اين مىترسم او سرزمين شما را به فساد بكشد أَوْ أَنْ يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَسادَ (سوره غافر آيه 26).
و گاهى به موسى تهمت مىزد، و زمانى تهديد مىكرد و بار ديگر قدرت و شوكت خود را به رخ مردم مصر مىكشيد و زمانى ادعاى رهبرى داهيانهاى كه ضامن خير و صلاحشان است داشت.
از آنجا كه روز رستاخيز هر قوم و ملت و گروهى با رهبر خويش، وارد محشر مىشوند و پيشوايان اين جهان، پيشوايان آن جهانند، فرعون نيز كه رهبر گمراهان عصر خود بود، در پيشاپيش قومش وارد اين صحنه مىشود