وسيعى در آنجا مجسم مىشود، خوشبختيها و بدبختيهاى آن جهان پرتوى است از كارهاى ما در اين جهان، آنها كه در اينجا رهبران بهشتيان بودند در آنجا نيز گروهها را به سوى بهشت و سعادت مىبرند و، آنها كه رهبر ستمگران و گمراهان و دوزخيان بودند، در آنجا نيز پيروان خود را به سوى جهنم مىبرند و خود جلودار آنها هستند!.
سپس مىگويد:" آنها در اين جهان به لعنت خدا ملحق گشتند و به مجازات و كيفرهاى سخت او گرفتار شدند و در ميان امواج خروشان غرق گرديدند و در روز رستاخيز نيز از رحمت خدا دور خواهند بود" (وَ أُتْبِعُوا فِي هذِهِ لَعْنَةً وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ).
نام ننگين آنها هميشه در صفحات تاريخ به عنوان يك قوم گمراه و جبار ثبت مىگردد، بنا بر اين هم در اين دنيا خسارت كردند و هم در جهان ديگر.
" و آتش دوزخ چه بد عطائى است كه به آنها داده شده است" (بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُودُ).
" رفد" در اصل به معنى كمك كردن به انجام كارى است، حتى اگر چيزى را تكيه به چيز ديگرى بدهند، از آن تعبير به" رفد" مىكنند ولى كم كم اين كلمه بر عطا و بخشش اطلاق شده، چرا كه كمكى است از ناحيه عطا كننده به شخص عطا شونده «1».
(1) اين جمله از نظر تركيب نحوى نيز همانگونه است كه در جمله" بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ" بيان كرديم.