شکوه شعر عاشورا در زبان فارسی

با من بگو چگونه در آن برزخ كبود من از گلوى رود شنيدم كه : آفتاب يك كوفه مى دوم ، به صدايت نمى رسم ما را ببخش ، ما كه در آنجا نبوده ايم اى امتداد زخم ! به پهلوى مادرت (259)

ديدند زينبىّ و، نكردند باورت ؟! مى سوزد از خجالت دستِ برادرت يعنى : شكسته اند دو بال كبوترت اى امتداد زخم ! به پهلوى مادرت (259) اى امتداد زخم ! به پهلوى مادرت (259)

لبْ تشنه داغم ، دلم را با عطش دم كن با من بيا و از جنون سوختن پر باش يك جرعه از اندوه بى پايانِ بغضم را من داغدار نسل فرزندان خورشيدم گر مى توانى ، پشت فرياد مرا خم كن (260)

از جنس آبم ، آتشى از من فراهم كن خاكسترم را، نذر فرزندان آدم كن قربانىِ خونريز شب هاى محرّم كن گر مى توانى ، پشت فرياد مرا خم كن (260) گر مى توانى ، پشت فرياد مرا خم كن (260)

قتلگاهى ست پر از داغ ، نظرها نگران عطش ، آويخته از ابر شناور در كوه زير رگبار شقاوت كه فرو مى بارد سايه افكنده شبِ فاجعه بر دامن دشت آب ، سر مى كشد از پشت سرِ شعله خاك ذوالجناح ست كه با زين نگون آمده است موج صد سلسله اندوه ، گره خورده به هم در خم حيرت يك مركب تنها، نگران (261)

ظهرِ مجروح ازين داغ مهيّا، نگران در پىِ رفتن هفتاد و دو دريا، نگران ايستاده ست تن تشنه صحرا، نگران جاده نور ازين ظلمت يلدا، نگران در دلش ، آتشى از آه و دريغا نگران بى سوار از طرف مقتل مولا، نگران در خم حيرت يك مركب تنها، نگران (261) در خم حيرت يك مركب تنها، نگران (261)