فرهنگ شاعران پارسی گوی

بافقى يزدى - مفيد

محمدمفيد مستوفى فرزند نجم‏الدين‏محمود فرزند حبيب‏اللَّه بافقى يزدى.

مشهور به مستؤفى. متخلص به مفيد. شاعر. قرن 11 ه. ق.

وى در عهد شاه‏سليمان صفوى منصب استيفاى موقوفات يزد را در سال 1077 ه. ق به دست آورد و ثروتمند شد و پس از آن نيابت وزارت يزد را به دست آورد ولى در سال 1079 ه. ق آن شغل را از دست داد و ناظر اوقاف يزد شد و پس از آن به اصفهان رفت. سپس به دليل فوت پسرش، دست از كارهاى ديوانى كشيد و به سفر پرداخت و در سال 1081 ه. ق به اصفهان، حويزه، اهواز و بصره رفت و پس از زيارت عتبات عاليات به بصره بازگشت و در سال 1082 ه. ق در آن شهر مقيم شد. سپس در همان سال به هند بازگشت و به بندرسورت، دهلى، حيدرآباد و برهانپور رفت و در سال 1086 ه. ق به دهلى و در سال 1088 ه.ق به اوجين سفر نمود و ملازم شاهزاده‏اكبر گوركانى (با منصب دوصدى) شد و به همراه وى به مولتان رفت و در سال 1089 ه. ق منصب وزارت و ميرسامانى آن‏جا را به دست آورد. گويا وى پس از سال 1091 ه. ق درگذشته است. آثار وى عبارتند از :

الف : جامع مفيدى‏ .

ب : مختصر مفيد .

ج : مجالس‏الملوك.

براى آگاهى بيش‏تر، مراجعه شود به رتاريخ ادبيات در ايران، ج 3 , 5، ص 1779 , جامع مفيدى، ج 3، ص 743 و 816.

برسوى - لامعى‏

محمود لامعى فرزند عثمان لامعى فرزند على نقاش برسوى. شاعر. قرن 9 و 10 ه. متوفّى 938 ه.ق.

وى عارف بود و در آثارش از جامى پيروى مى‏نمود. ديوان وى بيشتر به تركى است و شامل 10000 بيت است.

منظومه‏هاى وى عبارتند از :

الف : فرهادنامه‏ .

ب : وامق و عذرا .

ج : ويس و رامين‏ .

د : ابسال و سلامان‏ .

ه: گوى و چوگان‏ .

و : شمع و پروانه‏ .

ز : جابرانه‏ .

ح : هفت پيكر .

ط : شهرانگيز بروسه‏ .

ى : مقتل امام حسين (ع)

ك : شرح معميات اسماء حسنى (99 بيت).

براى آگاهى بيش‏تر، مراجعه شود به رتاريخ ادبيات در ايران، ج 1 , 5، ص 399 , كشف‏الظنون , تذكره‏ى نصرآبادى , الذريعه.