بِسْمِ اللّهِ الْرَّحْمنِ الْرَّحيمْ
قرار شد حكمين در ماه رمضان در مكانى ميان كوفه و شام (دومة الجندل) اجتماع كنند.
در اين فرصت عروة بن اذية اعتراض كرده و به اشعث گفت:
آيا در دين خدا داور قرار مىدهيد، «لا حكم الا لله» و او اولين نفرى بود كه اين شعار را سرداد و با شمشير بر اشعث حمله كرد و شمشير در اثر حركت اسب اشعث به او نخورد و به پشت اسب اصابت كرد و اين آغاز حركت خوارج بود.
كم كم ميان سپاهيان حضرت اختلاف و دشمنى افتاد و از يكديگر بيزارى مىجستند، برادر از برادر و پسر از پدر بيزارى مىجست، مردم به جان هم افتاده دعوا مىكردند و همديگر را در اين عمل سرزنش ميكردند.
حضرت على عليه السلام به كوفه برگشت و معاويه نيز به دمشق بازگشت.
وقتى حضرت به كوفه آمد، دوازده هزار نفر از او جدا شدند و در روستائى از روستاهاى كوفه بنام حروراء جمع شدند به رهبرى شبيب بن ربعى و امام جماعت آنها عبدالله بن كوّا بود، حضرت با آنها مناظره هاى متعددى داشت.