يكى از گروههايى كه در سالهاى اخير در مباحث مهدويت مورد توجه قرار گرفته، گروه موسوم به «انجمن حجتيه» است. اين گروه به وسيله شيخ محمود ذاكرزاده تولايى معروف به شيخ محمود حلبى (1279 - 1376 ه .ش) با همكارى سيدرضا آل رسول، سيد محمدحسين عصار، سيد حسين سجادى، غلامحسين حاج محمدتقى كه عمدتاً تاجر بودند، تأسيس شد.
اگرچه اغلب اعضاىاينگروهازسطح سواد بالايى برخوردار بودند؛ با اين حال حضور روحانيون در اين گروه كمرنگ بود. اينامر ممكناست به دليل حساسيت رژيم طاغوت بوده باشد؛ اگرچه برخى بر اين باورند كه اين عدم حضور روحانيون، به جهت مخالفت سرسختانه مؤسس گروه با فلسفه بوده است.(113)
بدون ترديد يكى از شيطنتهاى دشمنان در مقابل حقيقت تابناك اعتقادات شيعه، ايجاد انحرافات در اذهان مردم - از جمله در مباحث مهدويت - است. يكى از اين انحرافات «بابيت» و سپس «بهائيت» است كه به نوعى ضربههاى سنگينى بر پيكره اعتقادات شيعه وارد ساخت. بنابراين روحانيت شيعه، اين سنگربانان اعتقادات راسخ، همواره در مقابله با اين كجروىها از هر تلاش فروگذار نبودهاند.
در دوران رژيم طاغوتى پهلوى، به علت مساعد شدن شرايط، حضور بهائيان در صحنههاى اجتماعى و سياسى، گسترش فراوان و بىسابقهاى يافت.
در اين زمان روحانيان با احساس خطر، به طور جدى وارد صحنه مبارزه شدند. از جمله آقاى فلسفى با اجازه حضرت آيتالله بروجردى در منابر و برخى رسانهها، عليه اين گروه سخنرانى مىكرد. گروهى تحت عنوان انجمن حجتيه نيز در سال 1335 ه .ش وارد اين عرصه شدند.(114)
آقاى حلبى رئيس انجمن، بخشى از انگيزه تأسيس آن را خوابى مىداند كه خود ديد، و در آن خواب حضرت مهدىعليه السلام ايشان را امر به تشكيل چنين گروهى نموده است!!(115)