با تن و با جانتان آن مى كند باد شمال و باد جنوب درازاى باد صبا و باد دبورند كه مهب صبا خاور و مهب دبور باختر است . باز بگفته عارف رومى در مثنوى :
باد كان از مشرق آيد آن صبا است وانكه از مغرب دبور با و با است و صبا چون شمال ستوده و دبور مانند جنوب نكوهيده است لذا در كتب طب گفته آمد كه اگر مصب آب بسوى مشرق و شمال باشد آن آب خوب و گوارا است و اگر بسوى مغرب و جنوب بدو ناگوار است چه اين كه آندو باد صبا و شمال مى خورند و اين دو باد جنوب و دبور . مثلا شيخ رئيس در كليات قانون در احوال مياه فرمايد :
([ . . . فافضل المياه ماء العيون الى قوله : فان اتفق ان يكون هذا الماء غمرا شديد الجرية يحيل بكثرته ما يخالطه الى طبيعته ياخذ الى الشمس فى جريانه فيجرى الى المشرق خصوصا الى الصيفى منه فهو افضل لاسيما اذا بعد جدا عن مبدئه ثم مايتوجه الى الشمال و المتوجه الى المغرب و الجنوب ردى و خصوصا عند هبوب الجنوب])الخ . ( ص 202 وزيرى چاپ سنگى ايران ) در روايات سخن از رياح اربع ( بادهاى چهار گانه : صبا و شمال و دبور و جنوب ) نيز بميان آمده است . در كافى باسنادش از هشام بن سالم از ابى بصير روايت كرده است كه قال : سألت اباجعفر عليه السلام عن الرياح الاربع الشمال و الجنوب و الصبا و الدبور و قلت له : ان الناس يذكرون ان الشمال من الجنة والجنوب من النار فقال : ان لله عزوجل جنودا من رياح يعذب بها من يشاء ممن عصاه الحديث . به جلد چهاردهم بحار چاپ كمپانى ص 285 رجوع بفرمائيد . و آن كه امام عليه السلام فرمود : ان لله عزوجل جنودا من رياح يعذب بها من يشاء ممن عصاه عارف رومى در بيان اين مطلب شريف به نظم فارسى نيكو گفته است كه :
جمله ذرات زمين و آسمان لشكر حقند گاه امتحان باد را ديدى كه با عادان چه كرد آبرا ديدى كه در طوفان چه كرد آنچه بر فرعون زد آن بحر كين وانچه با قارون نموده است اين زمين وانچه آن با بيل با آن پيل گرد وانچه پشه كله نمرود خورد و انكه سنگ انداخت داودى بدشت گشت سيصد پاره و لشكر شكست