شکوه شعر عاشورا در زبان فارسی

مظلومى از درون تو، مى خواندم به خويش من ـ اين منِ هميشه مسافر به سوى تو لال تحيّر، آينه سان شب نداشتم مى خواستم به خَلسه خون ، آشنا شوم وقتى كه تاخت تشنه به سوى معاد خون آنگاه ، عرصه بر نفَس او سپند شد اسلامِ كفر، تن به مجوس و مجوسه زد ديدم كه تيغ بر رگ خورشيد، بوسه زد...(329)

هلْ مِن معينِ خون تو، مى خواندم به خويش من ، آنكه مانده بر دل او آرزوى تو مى خواستم بتازم و، مركب نداشتم هفتاد و سوّمين سرِ از تنْ جدا شوم برخاست از مَهابت او، گردباد خون بانگِ: فيا سيوف خذينى ! بلند شد ديدم كه تيغ بر رگ خورشيد، بوسه زد...(329) ديدم كه تيغ بر رگ خورشيد، بوسه زد...(329)

آى دوزخْ سفران ! گاهِ دريغ آمده است طعمه تلخ جحيميد، گلوگير شده ! فوج فرعونيد؟! يا قافله قابيليد؟ ره مبنديد، كه ما كهنه سواريم اى قوم ! حلق بر نيزه اگر دوخته شد، باكى نيست خيمه ، تشنه ست غمى نيست ، گلاب آلوده ست آبِ اين باديه ، خون ست كه وانوشد كس راه ، سخت ست اگر سر برود نيست شگفت تن به صحراى عطش سوخته ، سر بر نيزه تشنه مى سوزيم با مشك ، درين خونين دشت آى دوزخ سفران ! گاه سفر آمده است سر بدزديد كه هفتاد و دو سر، آمده است (330)

سر بدزديد كه هفتاد و دو تيغ ، آمده است چرك زخميد ـ كه كوفه ست ، سرازير شده ! ننگ محضيد، ندانم ز كدامين ايليد؟! سرِ برگشت نداريم ، نداريم اى قوم ! خيمه در خيمه اگر سوخته شد، باكى نيست سجدهْ بيمار، نه بيمار! شراب آلوده ست ! زهر باد آن آب كز دست شما نوشد كس كاروان با سرِ رهبر برود، نيست شگفت برنمى گرديم زين دشت ، مگر بر نيزه ! دست مى كاريم ، تا مرد برويد زين دشت سر بدزديد كه هفتاد و دو سر، آمده است (330) سر بدزديد كه هفتاد و دو سر، آمده است (330)