شکوه شعر عاشورا در زبان فارسی

آغوش بهشت ، روى گلها وابود وقتى كه درِ باغ شهادت ، واشد انگار ميان لاله ها دعوا بود!(167)

از اشك ، زمين كربلا دريا بود انگار ميان لاله ها دعوا بود!(167) انگار ميان لاله ها دعوا بود!(167)

كاش مى شد، آسمانى مى شديم كاشكى ، چون داغ سرخ كربلا سهم ما، مى شد تمام زندگى گر شهيد بى نشانى مى شديم

چون شهيدان ، جاودانى مى شديم ريشه دار و باستانى مى شديم گر شهيد بى نشانى مى شديم گر شهيد بى نشانى مى شديم

تا به كى پابند وسواس زمين ؟! كاش مى شد آسمانى مى شديم (168)

كاش مى شد آسمانى مى شديم (168) كاش مى شد آسمانى مى شديم (168)

ياران ! هله تا ز پا نمانيم آنجا كه ، حسين عاشقانه آنجا كه ، به رنگ سرخ گلهاست ياران ! بخدا حسين تنهاست

تا وادى كربلا، برانيم خون ريخت به رگْ رگ زمانه ياران ! بخدا حسين تنهاست ياران ! بخدا حسين تنهاست

امروز، من از تبار خونم اسطوره خونم و قيامم من ، شعر رساى انقلابم لبّيك امام را، جوابم

من ، جوشش چشمه جنونم ماءموم نماز آن امامم لبّيك امام را، جوابم لبّيك امام را، جوابم

من ، نور ستاره اميدم من ، زنده هر زمان ، شهيدم (169)

من ، زنده هر زمان ، شهيدم (169) من ، زنده هر زمان ، شهيدم (169)