شکوه شعر عاشورا در زبان فارسی

گرت زين برق عالمسوز، بال سوختن باشد اگر همچون شهيد نينوا، افروختن خواهى سرى در سَرورى بالاى نى ، افراختن بايد

درين پرواز طاقت گير، شور ساختن بايد سرى در سَرورى بالاى نى ، افراختن بايد سرى در سَرورى بالاى نى ، افراختن بايد

بت ما و منى ، آزرده دارد خاطر ما را به روى اين حريف فتنه گر، تيغ آختن بايد(178)

به روى اين حريف فتنه گر، تيغ آختن بايد(178) به روى اين حريف فتنه گر، تيغ آختن بايد(178)

خون من و هر دو ديده ، خويشاونديم در راه تو يا حسين ! ما از دل و جان احرام شهادت و بلا، مى بنديم (179)

در ريختن اشك ، سخاوتمنديم احرام شهادت و بلا، مى بنديم (179) احرام شهادت و بلا، مى بنديم (179)

در سينه گنبد آيا قلبى ز كبوتر مانده ست ؟ يا نبض شهيدى آنجاست كز قمرىِ بى پر مانده ست ؟

يا نبض شهيدى آنجاست كز قمرىِ بى پر مانده ست ؟ يا نبض شهيدى آنجاست كز قمرىِ بى پر مانده ست ؟

چندى ست درين ويرانه ، از دخمه و دل مى گوييم آلوده به اين زندانيم ، نه پنجره نه درمانده ست

آلوده به اين زندانيم ، نه پنجره نه درمانده ست آلوده به اين زندانيم ، نه پنجره نه درمانده ست

بگذار به خود برگرديم ، در سينه ما چون آتش فردا كه فلق مى رويد در شطّ سحر، مى بيند كز موج شقايق اين بار، هفتاد و دو پر پر مانده ست (180)

از گستره عاشورا، اين داغ تناور مانده ست كز موج شقايق اين بار، هفتاد و دو پر پر مانده ست (180) كز موج شقايق اين بار، هفتاد و دو پر پر مانده ست (180)

من ، تيغ را شرمنده خون تو مى بينم خونى كه در رگ هاى پنهان زمين ، جارى ست فرياد سرخ شيعه را، در حنجر تاريخ شور شهادت را، كه در جان هاى شيرين ست از پيكر در خاكْ مدفون تو، مى بينم (181)

آيينه را، شيدا و مجنون تو مى بينم از انتشار زخم گلگون تو، مى بينم تا كربلا باقى ست ، مديون تو مى بينم از پيكر در خاكْ مدفون تو، مى بينم (181) از پيكر در خاكْ مدفون تو، مى بينم (181)