همه كنار هم تو قهوه خونه
خستگي كارو از تن مي رونه
از بي وفايي دوره زمونه
از اون ته هاي دل به آسمونه
چه جاده ها مي سازيم چه قدرا خونه
نه خونه اي داريم و نه آشيونه
شعريه كه صادق همش مي خونه
از دوري شون پنهون اشكها روونه
از ماها چي بعدها مي خواد بمونه
به كام ما اين جور تلخ بايد بمونه
با همه يلداييش باز بي دوومه
همه كنار هم تو قهوه خونه
خستگي كار رو از تن مي رونه
خستگي كار رو از تن مي رونه