ترجمه و تفسیر نهج البلاغه جلد 5

[ 151 ]
« حيات معقول » ميباشد ، نه شهادت بمعناى معمولى 2 معناى « انذار » تهديد و معناى « بشير » بشارت و مژده دادن است . و تبليغ شامل هر دو مفهوم ميباشد .

البته چنانكه در مباحث گذشته گفتيم : منظور از تهديد و بيم و هراس و وحشت ،
در برابر خداوند ، لزوم اين پديده ها بجهت انتقام جوئى خود خواهانه خدا نيست ،
زيرا چه كسى و چه قدرتى ميتواند بر او ضررى برساند ، تا خداوند در صدد انتقام جوئى از او بر آيد .

نتيجه اى كه از اين آيات گرفته ميشود ، ابديت دين اسلام و عموميت رسالت پيامبر اسلام بر همه جوامع است . اينكه عده اى از اسلام نشناسان رسالت پيامبر را به مدت معينى از دورانها منحصر و محدود ميسازند و براى اثبات اين مدعا از خود آيات قرآنى دليل ميآورند ، اگر غرضى نداشته باشند بايستى به بى اطلاعى آنان از قرآن و ادبيات عرب تأسف خورد . اگر در آيات قرآنى درست دقت كنيم ، حتما باين نتيجه خواهيم رسيد كه اصل متن دين الهى عبارتست از آن اصول و وظايف كلى در « حيات معقول » كه همه پيامبران الهى مبلغين آنها بوده اند . اين اصول و وظايف كلى در دين ابراهيم خليل اللّه تنظيم شده است . همه پيامبرانى كه پس از او آمده اند ،
ابلاغ كننده و روشنگر همان اصول و وظايف بوده و بر طرف كننده تحريف و انحراف از آنها بوده اند . اين مطلب در قرآن مجيد باتمام صراحت مطرح شده است . ما براى توضيح بيشتر ، نموانه اى از آياتى را كه به اين مطلب دلالت دارد ، ميآوريم :

1 وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ اِبْراهيمَ اِلاَّ مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ 1 ( و كيست كه از آيين ابراهيم اعراض كند مگر اينكه خود را ابله بسازد ) 2 قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما اُنْزِلَ اِلَيْنا وَ ما اُنْزِلَ اِلى اِبْراهيمَ وَ اِسْمعيلَ

1 . البقرة آيه 130