ترجمه و تفسیر نهج البلاغه جلد 5

[ 125 ]
مالُهُ وَ وَلَدُهُ اِلاَّ خَساراً . وَ مَكَروُا مَكْراً كُبَّاراً . وَ قالُوا لا تَذَرُنَّ الِهَتَكُمْ وَ لا تَذَرُّنَ وَدّاً وَ لا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً . وَ قَدْ اَضَلوُّا كَثيراً وَ لا تَزِدِ الظَّالِمينَ اِلاّ ضَلالاً . مِمَّا خَطيئاتِهِمْ اُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا ناراً فَلَمْ يَجِدوُا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ اَنْصاراً . وَ قالَ نُوحٌ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرينَ دَيَّاراً . اِنَّكَ اِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلوُّا عِبادَكَ وَ لا يَلِدوُا اِلاَّ فاجِراً اَوْ كَفَّاراً . رَبِّ اغْفِرْ لى وَ لِوالِدَىَّ وَ لِمَنْ دَخَلَ بَيْتِىَ مُؤْمِناً وَ لِلْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ لا تَزِدِ الظَّالِمينَ اِلاَّ تَباراً 1 ( گفت : پروردگارا ، من قوم خود را شب و روز دعوت [ بسوى تو ] نمودم .

دعوت من نيفزود بر آنان مگر گريز را . و من هر موقع كه آنان را براى بخشايش تو دعوت كردم : انگشتان خود را در گوشها فرو بردند و لباسها بر تن پوشيدند و در لجاجت خود اصرار كردند و تكبر ورزيدند . سپس دعوتم را براى آنان آشكار ساختم و گاهى با دعوت پنهانى آنان را خواندم . و گفتم از پروردگارتان طلب بخشش نمائيد . او بخشاينده است ، نعمت هاى خود را از آسمان براى شما فراوان ميفرستد . و شما را با اموال و فرزندان كمك مينمايد ، براى شما باغها و چشمه سارها بجريان مياندازد . چرا و به چه علت از خدا اميد عظمت نداريد . در حاليكه آن خدا شما را متنوع و داراى مراتب آفريد . گفت پروردگارا ، آنان از من تمرد كردند و از كسى پيروى نمودند كه مال و فرزندش جز خسارت نيفزود . آنان در ميان خود گفتند : خدايانتان را رها نكنيد . و رها نكنيد ود و سواع و يغوث و يعوق و نسر را .

آن تبهكاران جمع فراوانى را گمراه كردند و براى ستمكاران جز گمراهى نميافزايد . آنان در نتيجه گناهانشان غرق شدند و داخل آتش گشتند و در برابر خدا يارانى براى خود پيدا نكردند . نوح گفت : پروردگارا ، در روى زمين احدى از كفار را رها مفرما . اگر آنان را رها بسازى ، بندگانت را گمراه نموده )

1 . نوح از آيه 5 تا 14 و از آيه 21 تا 28