1. فاطمه بنت اسد، مادر پرافتخار حضرت اميرالمؤمنين على عليهالسّلام.
او بانويى سرافراز است كه از مزاياى گوناگون برخوردار بوده و در ميان همه زنان جهان، از اولين و آخرين، تنها زنى است كه از جهان غيب براى مراسم وضع حمل به داخل كعبه فراخوانده شد و هدايتگرديد و در آن مكان فوقالعاده مقدّس، فرزند بىنظير خود على عليهالسّلام را متولد ساخت. اين جريان را علاوه بر علما و مورخان شيعه، عدهاى از علما و مورخان اهلسنت نيز نقل كردهاند.او از جمله مهاجرين از مكّه به سوى مدينه طيبه به شمار مىرود و قبل از مهاجرت، از روى علاقه و صفا اسلام را پذيرفته بود. وى اول هاشميهاى است كه فرزند سرافراز او به خلافت اسلامى رسيد.
اين بانوى باايمان و مهاجر، در مدينه طيّبه دار فانى را وداع گفت و از دنيا رفت.
ابن اثير مىگويد: رسول خدا صلّىاللَّهعليهوآلهوسلّم او را در جامه و پيراهن خود كفن كرد و در قبر او خوابيد و براى او از خداوند درخواست جزاى خير فرمود. به آن بزرگوار عرض شد: در مورد جنازه فاطمه كارى كرديد كه نسبت به هيچكس ديگر چنين ننموديد؟
رسول خدا فرمود: اِنَّهُ لَمْ يَكُنْ بَعْدَ اَبى طالِبٍ اَبَّرَ بى مِنْها اِنَّما اَلْبَسْتَها قَميصى لِتُكْسى مِنْ حُلَلِ الْجَنَّةِ وَ اضْطَجَعْتُ فى قَبْرِها لِيَهُونَ عَلَيْها عَذابُالْقَبْرِ؛ (26) بعد از ابوطالب هيچكس درباره من نيكوكارتر از او نبود و من پيراهن خود را به وى پوشاندم تا از حلّههاى بهشتى بر او پوشانده شود و در قبر او خوابيدم تا عذاب قبر بر او آسان گردد.