اماکن سیاحتی و زیارتی دمشق نسخه متنی

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

اماکن سیاحتی و زیارتی دمشق - نسخه متنی

اصغر قائدان

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

سرانجام در سال 41 هجرى، معاويه با مسئله صلح امام حسن(ع)، دمشق را مركز خلافت قرار داد. پس از مرگ معاويه دوم كه چهل روز بيشتر خلافت نكرد، حكومت دمشق و در حقيقت خلافت به خاندان مروانيان انتقال يافت.

مروان بن حكم نخستين خليفه اموى بود. در ميان آنان «وليد بن عبدالملك» و «عمر بن عبدالعزيز» همواره براى توسعه ابنيه فرهنگى و تاريخى دمشق مى كوشيدند. جامع بزرگ اموى از بناهاى بى نظير و مشهورى است كه در سال 87 هجرى به دست «وليد بن عبدالملك» ساخته شد. دمشق تا سال 133 هجرى ـ كه عباسيان، به خلافت رسيدند ـ همچنان پايتخت خلافت اسلامى بود تا اينكه در اين سال مركز خلافت به عراق منتقل شد.

از اين سال خلفاى عباسى از جانب خود واليانى به دمشق مى فرستادند. احمد بن طولون پس از تشكيل سلسله طولونيان در مصر در سال 264 هجرى دمشق را از دست عباسيان خارج نمود(26).

پس از اندى، به سال 282 هجرى قرامطه بر اين شهر تاخت و تاز كردند. در قرن چهارم هجرى پس از آنكه اخشيديون در مصر به حكومت رسيدند دمشق را جزيى از ولايت خود قرار دادند. پس از انقراض دولت اخشيديها به وسيله فاطميان (358 هجرى)، دمشق تحت سلطه آنان در آمد.

در سال 360 هجرى قرامطه دوباره به دمشق تهاجم كرده و فجايع فراوانى نسبت به مردم انجام دادند(27).

در سال 468 هجرى سلطان آتسز خوارزمى ـ از خوارزمشاهيان ايران ـ اين شهر را از دست فاطميان بيرون ساخت(28) تا اينكه جنگهاى صليبى در طى سالهاى (543 ـ 523) برابر با
(1148 ـ 1128 م) پديد آمد. صليبى ها برسرزمين هاى شام هجوم آورده و بارها دمشق را در اين سالها ويران كردند تا اينكه به سال 549 هجرى «نورالدّين محمود زنگى» ـ حاكم حلب ـ در اين شهر بر صليبى ها مسلط شد. دوران محمود زنگى و صلاح الدين ايوبى اعتلاى دمشق را بدنبال داشت ولى متأسفانه فرزندان صلاح الدين يعنى ملك عادل، افضل و عزيز براى تسلط بر شهر درگيريهايى داشته و اين شهر را دچار ويرانى نمودند.

دمشق در ايام «ملك عادل» فرزند صلاح الدين رشد چشمگيرى يافته و ابنيه و آثار تاريخى فراوانى در آن ساخته شد. در سال 658 هجرى هلاكو خان مغول، اين شهر را مورد هجوم قرار داد و حاكمان ايوبى آن را برانداخت. پس از نيم قرن، مماليك مصر از جمله «ملك ظاهر بيبرس» دمشق را به تصرف خود در آوردند كه دوباره، اين شهر رو به رشد و آبادنى در اين هنگام شام به چند ولايت و نيابت تقسيم و اداره مى شد از جمله: نيابت حلب، نيابت حمص، حماة، طرطوس و...; دمشق در دوران مماليك پايتخت دوم آنان بود. چون اين شهر راه اصلى قافله هاى حجاج و يا كسانى بود كه به سوى پايتخت ايشان يعنى قاهره مى رفتند اعتبار فراوانى كسب كرد و بازارهاى آن در اين دوران گسترش يافت. مماليك به ساخت مساجد و اماكن فراوانى همت گماشتند و ويرانيهاى دوران مغول را تا حدودى ترميم نمودند(29).

در سال 699 هجرى اين شهر باز دچار هجوم سپاه مغول به فرماندهى غازان خان شد و سرانجام در سال 803 هجرى بدست تيمور ويران گشت تا اينكه در نبرد «مرج دابق» در سال 923 هجرى به تسلط عثمانيها در آمد و يكى از ولايات آنان شد(30).

عثمانيها اين شهر را به پاشا نشينهايى تبديل كردند و به آبادانى و ترقى آن همت گماشتند(31). در اين زمان مساجد، تكايا، خانها، زوايا، كاروانسراها، قصرها و مدارس فراوانى در
اين شهر ساخته شد كه تمامى آنها امروزه زينت بخش اين شهر تاريخى بوده و مورد بازديد و اعجاب سياحان است.


/ 188