دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

بيشترين چيزى كه بر شما از آن مى‏ترسم، دو خصلت است: پيروى هوا،
و آرزوهاى دور و دراز.

آن‏گاه، حضرت عليه السلام تصريح مى‏كند كه فتنه‏هاى سياسى‏اى كه جامعه
اسلامى را دچار تفرقه كرده و جناح‏ها ودسته‏بندى‏ها را پديد آورده
است، ريشه در مفاسد اخلاقى، خودخواهى‏ها و هواپرستى‏ها دارد:

إنَّما بَدءُ وُقوعِ الفِتَنِ أهواءٌ تُتَّبَعُ وأحكامٌ تُبتَدَعُ، يُخالَفُ فيها كِتابُ اللّه‏ِ
ويَتَولّى عَلَيها رِجالٌ رِجالاً. 1
همانا شروع فتنه‏ها و بحران‏ها، هواهايى است كه پيروى مى‏گردد، و
دستورهايى است كه بدعت گذارده مى‏شوند و با حكم خداوند، مخالفت
مى‏گردد و در آن فضا، مردانى، مردانى را به حكومت مى‏گمارند.

بدين‏سان، امام عليه السلام نشان مى‏دهد كه خودخواهى‏ها، هواپرستى‏ها و
خودمحورى‏ها به نوآورى‏هاى بى‏معيار و بى‏بنيادِ ضدّ دين، در پوششى
از دين، تبديل مى‏شوند و با چنين رويكردى است كه گروه‏گرايى كور،
آغاز مى‏گردد، فتنه‏هاى اخلاقى به فتنه‏هاى فرهنگى تبديل شده، در
نهايت، از فتنه سياسى و اجتماعى سر بر مى‏آورند و فتنه‏گران، در چنين
هنگامه‏اى است كه براى توجيه مقاصد خود و امكان گسترش فتنه، از
چاشنى حق، سوء استفاده كرده، حق‏نمايى مى‏كنند. على عليه السلام هشدار
مى‏دهد كه:

ألا إنَّ الحَقَّ لَو خَلَصَ لَم يَكُن اختِلافٌ و لَو أنَّ الباطِلَ خَلَصَ لَم يَخفَ
عَلى ذي حِجى، لكِنَّهُ يؤخَذُ مِن هذا ضِغثٌ ومِن هذا ضِغثٌ. 2
بدانيد كه اگر حقيقتْ خالص گردد، اختلافى نخواهد بود، و اگر باطلْ تنها
باشد، بر خردمندانْ پنهان نمى‏مانَد؛ ليكن پاره‏اى از اين و پاره‏اى از آن، گرفته
مى‏شود.


1 - ر.ك: ج 4، ص 162، ح 1351.

2 -  ر.ك: ج 4، ص
162، ح 1351.

/ 344