دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ جلد 7

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

دانش نامه امیر المؤمنین علیه السلام بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ - جلد 7

مؤلفان: محمد محمدی ری شهری، محمدکاظم طباطبایی، محمود طباطبائی نژاد؛ مترجمان: عبدالهادی مسعودی، مهدی مهریزی، ابوالقاسم حسینی، جواد محدثی، محمدعلی سلطانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

ابزارى، حتى نامشروع و با هر كيفيتى در اجراى سياست و
برنامه‏ها و فرمان‏هايش بهره مى‏گيرد. رهبر اين سياست، با كسانى به
زبان تطميع سخن مى‏گويد و با ديگرانى به زبان تهديد، و سرانجام، با
كسانى به زبان تزوير. معاويه، با بهره‏گيرى از چنين سياستى بر شامْ
حكم مى‏رانْد و شايد حفظ منافع ملّىِ(!) شام، چنين اقتضا مى‏كرد و او
چنان مى‏كرد.

امّا على عليه السلام چه كند؟ در سياست علوى كه استفاده از ابزار نامشروع
براى اجراى سياست‏ها روا نيست و رهبر مردم، تنها با زبان توجيه و
تبيين و تعليمْ سخن مى‏گويد، و نه زبان تطميع به كار مى‏گيرد و نه با
تزوير و تهديد و خشونتْ عمل مى‏كند، چگونه بايد مردمانى را كه بدان
شيوه خو كرده‏اند، به راه آورد.

شگفت‏آورْ اين‏كه توده مردم شام، بدون اين‏كه از معاويه چيزى
دريافت كنند، تنها با سياست تزوير، تطميع و تهديد، بدون چون و چرا
از او اطاعت مى‏كردند؛ امّا توده مردم كوفه، با اين‏كه در كنار امام عليه السلام از
منافع مادّى نيز بى‏بهره نبودند، فرمان نمى‏بردند. سخن امام عليه السلام در اين
باره، چنين است:

أوَلَيسَ عَجَبا أنَّ مُعاوِيَةَ يَدعُو الجُفاةَ الطَّغامَ فَيَتَّبِعونَهُ عَلى غَيرِ مَعونَةٍ ولا
عَطاءٍ، وأنَا أدعوكُم ـ وأنتُم تَريكَةُ الإِسلامِ، وبَقِيَّةُ النّاسِ ـ إلَى المَعونَةِ أو
طائِفَةٍ مِنَ العَطاءِ، فَتَفَرَّقونَ عَنّي وتَختَلِفونَ عَلَيَّ؟! 1
آيا شگفت نيست كه معاويه، جفاكاران فرومايه را مى‏خوانَد و بى آن‏كه به
آنان كمك و بخششى كند، او را پيروى مى‏كنند؛ ولى من شما را ـ كه يادگار
اسلام و بازمانده مردميد، با كمك مالى و بخشش فرا مى‏خوانم و از گِرد من
پراكنده مى‏شويد و با من ناسازگارى مى‏كنيد.

امام عليه السلام خوب مى‏دانست كه جامعه، در سطحى از آگاهى نيست كه
سخنان از سرِ


ر.ك: ج 4، ص 239، ح
1522.

/ 344