- ابن ميثم بحرانى اظهار مى دارد حق اين است كه جهت اعجاز قرآن مجموع سه چيز است فصاحت بالا واسلوب خاص واشتمال بر علوم شريفه. وى اضافه مى كند كه منظور از علوم شريفه ايكه در قرآن موجود است عبارت است از علم توحيد وعلم اخلاق وسياسات وكيفيت سلوك الى الله وعلم احوال پيشينيان(2)... - علامه حلى معتقد است كه جهت اعجاز قرآن همان فصاحت بالغه آن است ولذا عربها همواره فصاحت قرآن را تعظيم مى كردند وبه همين جهت است كه افرادى مانند نابغه وقتى با فصاحت قرآن آشنا شدند اسلام آوردند.(3) - فاضل مقداد پس از نقل اقوال در مسأله، اين قول را كه جهت اعجاز قرآن مجموع اسلوب وفصاحت واشتمال برعلوم شريفه است، تقريب مى كند.(4)اين بود اجمالى از نظريه ها واقوال متكلمين گذشته در مورد وجوه اعجاز قرآن والبته وجوه ديگرى نيز به طور جستهوگريخته گفته شده كه متكلمين به آنها اعتنا نكرده اند مانند: نبودن تناقص در قرآن، شيرينى وحلاوت قرآن، تازگى قرآن در گوش شنوندگان هرچند مكرر هم باشد واز اين قبيل. علاوه بر وجوهى كه نقل كرديم ومتكلمان گذشته قرنها روى آنها بحث كرده اند وبه تكرار مكررات پرداخته اند اخيرا نويسندگان معاصر بخصوص نويسندگان مصرى وجوه تازه اى را عنوان كرده اند كه به آنها نيز اشاره مى كنيم.نويسندگانى مانند شيخ محمد عبده ورشيد رضا وطنطاوى ومصطفى صادق 1 ـ شيخ طوسى، الاقتصاد الهادى الى الرشاد ص 173، البته شيخ در تمهيدالاصول قول به صرفه را تقويت كرده ولى بعدها از آن نظر برگشته است. 2 ـ ابن ميثم بحرانى، قواعد المرام ص 133.3 ـ علامه حلى، مناهج اليقين، نسخه خطى آستان قدس رضوى برگ 120.4 ـ فاضل مقداد، اللوامع الالهيه ص 221.
لطفا منتظر باشید ...
