ترجمه تفسیر المیزان جلد 16

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 16

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

‌صفحه‌ى 180

و اين معنا را در باره هر متبوعى نسبت به تابع خود بيان كرده، و فرموده:" إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُوا مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُوا وَ رَأَوُا الْعَذابَ وَ تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبابُ" «1» و مراد از لعن يكديگر اين است كه: اين عده آن عده را لعن مى‏كنند، هم چنان كه باز قرآن كريم مى‏فرمايد:" كُلَّما دَخَلَتْ أُمَّةٌ لَعَنَتْ أُخْتَها" «2».

آن گاه دنبال جمله فوق فرمود:" وَ مَأْواكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ ناصِرِينَ" و اين جمله اشاره است به اينكه وبال اعمالشان به ايشان مى‏رسد، و كيفر خود را كه همان آتش است و هلاكى ابدى را دنبال دارد مى‏بينند، و هيچ ناصرى كه ياريشان كند، و از آنان دفاع نمايد، ندارند، پس ايشان كه در دنيا متوسل به مودت شدند، تا از يارى يكديگر و تعاون اجتماعى و پشتيبانى از هم بهره‏مند شوند، به همين خاطر شرك ورزيدند، روز قيامت دشمن يكديگر خواهند شد، و بر ضد يكديگر قيام خواهند نمود، و سرانجامشان بيزارى و ترك يارى يكديگر خواهد شد.

" فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَ قالَ إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى‏ رَبِّي إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ" يعنى لوط (ع) به ابراهيم (ع) ايمان آورد و اگر بپرسى بايد فرموده باشد" فامن به لوط" چرا فرمود:" فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ"؟ در جواب مى‏گوييم: كلمه ايمان هم با لام متعدى مى‏شود، و هم با باء، و در هر دو صورت معنا يكى است.

بعضى «3» از مفسرين در جمله" وَ قالَ إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى‏ رَبِّي" گفته‏اند كه:" ضمير در آن به لوط برمى‏گردد، يعنى لوط گفت كه من مهاجرت مى‏كنم". بعضى «4» ديگر گفته‏اند:" به ابراهيم برمى‏گردد". مؤيد مفسر دوم آيه" وَ قالَ إِنِّي ذاهِبٌ إِلى‏ رَبِّي سَيَهْدِينِ" «5» مى‏باشد.

و گويا منظور از مهاجرت به سوى پروردگار، دورى از وطن، و بيرون شدن از بين قوم و فاميل مشرك، و رفتن به سرزمين غربت براى خداست، يعنى من اين زحمت‏ها را تحمل مى‏كنم، تا در غربت كسى مانع يكتاپرستيم نشود، بنا بر اين مهاجرت را، مهاجرت به سوى خدا خواندن نوعى مجاز عقلى است.

(1) روزى كه رؤسا و پيشوايان از تابعان خود بيزارى مى‏جويند، عذاب را مى‏بينند و دستشان از اسباب قطع مى‏شود. سوره بقره، آيه 166.

(2) هر امتى كه در مى‏آيد امت ديگر را لعنت مى‏كند. سوره اعراف، آيه 38.

(3 و 4) مجمع البيان، ج 8، ص 280.

(5) و گفت من به سوى پروردگارم خواهم رفت، و او مرا هدايت خواهد كرد. سوره صافات، آيه 99.

/ 593