ترجمه تفسیر المیزان جلد 16

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 16

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

‌صفحه‌ى 225

مى‏كشند، با اينكه آنچه بر سر آن نزاع مى‏كنند جز وهم و خيال چيزى نيست، مردم نيز بر سر امور دنيوى با يكديگر مى‏جنگند، با اينكه آنچه اين ستمگران بر سر آن تكالب مى‏كنند، از قبيل اموال، همسران، فرزندان، مناصب، مقامها، رياستها، مولويت‏ها، خدمتگزاران، ياران، و امثال آن چيزى جز اوهام نيستند، و در حقيقت سرابى هستند كه از دور آب به نظر مى‏رسد، و انسان منافع مذكور را مالك نمى‏شود، مگر در ظرف وهم و خيال.

به خلاف زندگى آخرت، كه انسان در آن عالم با كمالات واقعى كه خود از راه ايمان و عمل صالح كسب كرده زندگى مى‏كند، و مهمى است كه اشتغال به آن آدمى را از منافعى بازنمى‏دارد، چون غير از آن كمالات واقعى واقعيت ديگرى نيست، و جدى است، كه لعب و لهو و تاثيم در آن راه ندارد، بقايى است كه فنايى با آن نيست، لذتى است كه با الم آميخته نيست، سعادتى است كه شقاوتى در پى ندارد، پس آخرت حياتى است واقعى، و به حقيقت معناى كلمه، و اين است معناى اينكه خداى تعالى مى‏فرمايد:" وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ".

در اين آيه شريفه به طورى كه ملاحظه مى‏فرماييد زندگى دنيا را منحصر در لهو و لعب كرده، و با كلمه" هذه- اين زندگى دنيا" آن را تحقير نمود، و زندگى آخرت را منحصر در حيوان يعنى زندگى واقعى كرده، و اين انحصار را با ادوات تاكيدى چون حرف" ان" و حرف" لام" و ضمير فصل" هى"، و آوردن مطلب را با جمله اسميه، تاكيد نموده است.

" لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ"- يعنى اگر مردمى دانا بودند مى‏دانستند كه مطلب از همين قرار است كه ما گفتيم.

" فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ" فاى تفريعى كه در اول آيه آمده مطلب مذكور آيه را نتيجه مطلبى كرده كه از آيات سابق استفاده مى‏شود، چون از آيات سابق برمى‏آيد كه مشركين در شرك خود به خدا دروغ بسته‏اند، و بيشترشان تعقل نمى‏كنند، در اين آيه مى‏فرمايد: حال كه اينان به خدا دروغ مى‏بندند، و از عبادت خدا به عبادت غير خدا مى‏گرايند، و بيشترشان تعقل نمى‏كنند، و در اعتراف به خالقيت خدا، و انكار ربوبيت او، مرتكب تناقض مى‏شوند، پس در نتيجه وقتى سوار كشتى مى‏شوند چنين و چنان مى‏كنند.

كلمه" ركوب" به معناى نشستن بر بالاى چيزى است كه حركت داشته باشد، و اين كلمه خود به خود متعدى مى‏شود، و احتياج به هيچ يك از حروف تعديه ندارد، مثلا مى‏گوييم:

/ 593