ترجمه تفسیر المیزان جلد 16

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 16

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

‌صفحه‌ى 538

خود دستور داده كه به سخن ايشان جواب گويد، كه:" بَلى‏ وَ رَبِّي لَتَأْتِيَنَّكُمْ- آرى به پروردگارم سوگند، قيامت شما به طور قطع و مسلم خواهد آمد".

و چون علت عمده انكار ايشان اين بوده كه فكر كرده‏اند بدنهاى مردگان همه با هم مخلوط گشته، و صورتها تغيير و تبدل يافته، خاكى كه ديروز يك انسان بود، امروز خاك و فردا، خشت، و چند صباح ديگر چيز ديگر مى‏شود، با اين حال چگونه ممكن است بار ديگر همان انسان به همان خصوصيات موجود شود؟ لذا براى دفع اين توهم، در جمله" عالِمِ الْغَيْبِ لا يَعْزُبُ عَنْهُ مِثْقالُ ذَرَّةٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ" فرموده كه: هيچ محلى براى استبعاد نيست، براى اينكه خداى تعالى عالم به غيب است، و كوچكترين موجود از علم او دور نيست، حتى چيزى به سنگينى يك ذره (معلق در فضا) در همه آسمانها و زمين از علم او پنهان نيست، و با اين حال براى او چه اشكالى دارد كه ذرات وجودى زيد را با ذرات وجودى عمرو اشتباه نكند؟

" وَ لا أَصْغَرُ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتابٍ مُبِينٍ"- اين جمله علم خدا را به تمامى موجودات تعميم مى‏دهد تا كسى نپندارد تنها موجودات نظير ذره را مى‏داند، كوچكتر از آن و بزرگتر را هم مى‏داند. نكته‏اى كه در اين آيه بدان اشاره كرده، اين است كه اشياء هر چه باشند در كتاب مبين خدا ثبوتى دارند، كه دستخوش تغيير و تبديل نمى‏شوند و انسان و هر موجود ديگر هر چند اجزاى دنيوى‏اش از هم متلاشى گردد، و به كلى آثارش از صفحه روزگار محو و نابود شود، باز هم اعاده‏اش براى خدا كارى ندارد، چون همين نابودى در كتاب مبين بودى و ثبوتى دارد. و ما در سوره انعام و در مواردى ديگر پيرامون كتاب مبين بحثهايى كرده‏ايم.

" لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ" لام در جمله" ليجزى" لام تعليل است، و متعلق است به جمله" لتاتينكم". و در جمله" لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ" يك نوع محاذات با جمله قبلى" وَ هُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ" هست.

و اين آيه يكى از دو سبب قيام قيامت را شرح مى‏دهد و مى‏گويد براى اين است كه خداى سبحان افراد با ايمان و داراى عمل صالح را به مغفرت و رزق كريم كه عبارت است از بهشت و آنچه در آن است جزاء دهد. و سبب دومى قيام قيامت را جمله" وَ الَّذِينَ سَعَوْا فِي آياتِنا مُعاجِزِينَ ..." بدان اشاره مى‏كند.

" وَ الَّذِينَ سَعَوْا فِي آياتِنا مُعاجِزِينَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مِنْ رِجْزٍ أَلِيمٌ" كلمه" سعى" به معناى دويدن، يا دوندگى است، و كلمه" معاجز" مبالغه در اعجاز

/ 593