ترجمه تفسیر المیزان جلد 16

اینجــــا یک کتابخانه دیجیتالی است

با بیش از 100000 منبع الکترونیکی رایگان به زبان فارسی ، عربی و انگلیسی

ترجمه تفسیر المیزان - جلد 16

سید محمدحسین طباطبایی؛ ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی

| نمايش فراداده ، افزودن یک نقد و بررسی
افزودن به کتابخانه شخصی
ارسال به دوستان
جستجو در متن کتاب
بیشتر
تنظیمات قلم

فونت

اندازه قلم

+ - پیش فرض

حالت نمایش

روز نیمروز شب
جستجو در لغت نامه
بیشتر
لیست موضوعات
توضیحات
افزودن یادداشت جدید

‌صفحه‌ى 540

اين آيه كه حكايت كلام كفار است، سخنى است كه در مقام استهزاء گفته‏اند، و در آن رسول خدا (ص) را به يكديگر معرفى مى‏كنند، كه اين مرد قائل به معاد است! كلمه" تمزيق" به معناى تقطيع و تفريق است، و تعبير به" إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ" استمرار و استقرار را مى‏رساند، و معنايش اين است كه: از در تمسخر به يكديگر گفتند:

مى‏خواهيد شما را به مردى راهنمايى كنيم كه مى‏گويد: شما مردم وقتى در گور خود پاره پاره شديد دو باره خلق مى‏شويد؟ و بعد از مردن دو باره زندگى جديدى پيدا مى‏كنيد؟ و جمله:

" إِذا مُزِّقْتُمْ- وقتى پاره پاره شديد" ظرف است براى جمله" إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ". و معناى مجموع اين دو جمله اين است كه:" شما در زمان پاره پاره شدن، خلقت جديدى به خود مى‏گيريد"؟

و معناى آيه اين است كه: كسانى كه كافر شدند از در تمسخر به رسول خدا (ص) كه ايشان را از قيامت و جزاى آن مى‏ترساند به يكديگر گفتند: آيا مى‏خواهيد شما را به مردى (كه مقصود رسول خدا (ص) است) دلالت كنيم كه شما را خبر مى‏دهد از اينكه به زودى در هنگام پاره پاره شدن اجزايتان و در زمانى كه هيچ يك از اجزاى شما از يكديگر متمايز نيست در خلقت جديدى قرار مى‏گيريد؟ و هستى دو باره‏اى پيدا مى‏كنيد؟" أَفْتَرى‏ عَلَى اللَّهِ كَذِباً أَمْ بِهِ جِنَّةٌ ..."

استفهامى است از در تعجب، چون در نظر كفار زنده شدن اجساد بعد از فنا و پوسيدن، امرى عجيب بوده، آن قدر عجيب بوده كه به نظرشان هيچ عاقلى به خود اجازه نمى‏دهد كه چنين سخنى بگويد، مگر آنكه بخواهد مردم را دچار اشتباه و ضلالت كند، و منافع آنان را تصاحب كند، و اگر چنين منظورى در كار نباشد، چطور يك فرد عاقل مطلب به اين روشنى را نمى‏فهمد؟ و نمى‏داند كه بدن پوسيده دو باره زنده نمى‏شود.

و چون مساله در نظرشان محال مى‏نموده، لذا امر رسول خدا (ص) را كه مدعى قيامت است، داير بين دو چيز دانستند: يكى افتراء بستن به خدا، و ديگرى ديوانگى. آن وقت از يكديگر مى‏پرسند: كه به نظر شما اين مرد كدام يك از اين دو انحراف را دارد، آيا به خدا افتراء مى‏بندد، تا به اغراض خود برسد، و يا آنكه ديوانه است؟

و معناى آيه اين است كه: آيا به نظر شما اين مرد عاقل است؟ و عالما و عامدا به خدا

/ 593