آموزش عقاید نسخه متنی

و
افسانه ها مي ناميدند. (1)


ج-
مجادله و مغالطه هنگامي که فرستادگان خدا با لسان حکمت و
استدلال سخن
مي گفتند يا با شيوه «جدال احسن » به بحث و گفتگو مي
پرداختند يا مردم را موعظه و نصيحت مي کردند و نسبت به
پيامد هاي کفر و شرک و طغيان، هشدار مي دادند و
نتايج سودمند و خوش فرجام خداپرستي را بازگو مي نمودند و مژده
سعادت دنيا و آخرت به مومنان وصالحان مي دادند و درچنين
موقعي سردمداران کفر مردم را از گوش دادن به سخنان ايشان منع مي
کردند وسپس با منطقي ضعيف و ابلهانه به ايشان پاسخ مي
دادند و مي کوشيدند توده هاي مردم را با سخنان آراسته بفريبند(2)و از پيروي
انبياء عليهم السلام باز دارند و غالبا به روش و منش
پيشينيان و نياکان، استناد مي کردند(3) ومال و ثروت
وپيشرفتهاي مادي خودشان را به رخ آنان مي کشيدند و
ضعف و عقب ماندگيهاي مادي پيروان انبياء را
دليل نادرستي، عقايد و رفتارشان قلمداد مي
کردند.(4)
وبهانه هايي را دستاويزخودشان قرار مي دادند از اين
قبيل که چرا خدا رسوالن و سفيران خود را از ميان فرشتگان،
انتخاب نکرده است؟ يا چرا فرشته اي را بهمراه آنان نفرستاده است؟
يا چرا ايشان را از مزاياي مالي واقتصادي
چشمگيري بهره مند نساخته است؟(5) و گهگاه لجاجت را بدانجا مي رساندند که مي گفتند : ما
در صورتي ايمان مي آوريم که به خودمان وحي شود
يا خدا را ببينيم و سخنانش را بي واسطه بشنويم! (6)


د. تهديد و تطميع شيوه ديگري که در قرآن
کريم از بسياري از امتها نقل شده اين است که
پيامبران خدا و پيروانشان را تهديد به انواع شکنجه و اخراج از
شهر و وطن و سنگسار

1. ر.ک: انعام- 25، انفال-31، نحل-24،
مومنون-83، فرقان-5، نمل-68، احقاف-17، قلم-15، مطففين-13.2.ر.ک:نوح،-7،
فصلت-26،انعام-112،121،غافر-5،35،اعراف-70،71،کهف-56.3.ر.ک:بقره،-170،
مائده -104،اعراف-28،انبياء-53،يونس-78،لقمان-21.4.ر.ک:يونس-88،سبا-35،قلم-14،مريم-77،مدثر-12،مزمل-11،احقاف-11.5.ر.ک:انعام،

9-7،اسراء-

90-95،سوره
فرقان-

4-86.ر.ک:بقره
-118،انعام-124،نساء-153.