آموزش عقاید نسخه متنی

سير ديالکتيکي، هميشه
صعودي و رو به تکامل  مي باشد،
و اهميت اين اصل در همين نکته، نهفته است که جهت سير
تحولات را شان مي دهد و بر صعودي بودن و تکاملي بودن
جريان تحولات تاکيد مي کند.

نقد

شکي نيست که در سير هر دگرگوني و
تحولي وضع و موقعيت سابق از بين مي رود وضع و موقعيت
جديدي پيش مي آيد و اگر اصل نفي نفي را
به همين معني بگيريم چيزي بيش از
بيان لازمه تحول نخواهد بود، اما دانسته اند بايد گفت: تاملي
بودن همه حرکات و تحولات جهان به اين معني که هر پديده
جديدي لزوما کاملتر از پديده پيشين باشد قابل قبول
نيست. آيا اورانيوم که در اثر تشعشع، تبديل به آب
مي گردد؟ آيا گياه و درختي که مي خشکد و هيچ
دانه و ميوه اي از آن باقي نمي ماند کاملتر است؟ پس تنها
چيزي را که مي توان پذيرفت اينست که برخي از
موجودات طبيعي در اثر حرکت و تحول، کاملتر مي شومد. بنابراين،
تکامل را هم بعنوان يک قانون کلي براي همه پديده
هاي جهان نمي توان پذيرفت.

در پايان، خاطر نشان مي کنيم: به فرض
اينکه همه اين اصول به صورت کلي و جهان شمول، ثابت مي بود
تنها مي توانست مانند قوانين ثابت شده در علوم طبيعي،
چگونگي پيدايش پديده ها را بيان کند. اما وجود
قوانين کلي و ثابت در جهان به معناي بي نيازي
پديده ها از پديد آورنده و علت هستي بخش نيست و چنانکه در
درسهاي گذشته بيان کرديم چون ماده و ماديات، ممکن الوجود
هستند، بالضروره نيازمند به واجب الوجود خوانهد بود.